Verkrachting

In dit verhaal neem ik jullie mee naar een aangrijpende gebeurtenis in mijn leven die een grote invloed heeft gehad op mezelf, maar ook op mijn omgeving. Doorheen dit verhaal weet ik jullie ook te vertellen hoe ik er toen mee omging, welke hulp ik heb gezocht om dit een plaats te geven en hoe dit tot op de dag van vandaag nog een eventuele rol speelt in mijn leven.

 

VERHAAL:

Ik was 21 jaar en net begonnen aan het laatste semester van mijn opleiding zorgkundige, in het volwassenenonderwijs. Het was een leuke school met toffe leerkrachten en een fijne klas. Wat mij vooral opviel was dat we één grote en hechte groep waren, waar iedereen aanvaard werd en niemand aan de kant werd geschoven. In de middelbare school was dit anders. Daar hadden ze in elke klas de zogenaamde ‘klikjes’ waar het ene groepje de lolbroeken waren die kattenkwaad uithaalden, het andere groepje brave en oplettende ‘seutjes’ waren, het nog andere groepje was met ijdeltuiten en als laatste had je ook nog de neutrale personen. Ik heb dit nooit fijn gevonden en voelde me daarom pas echt welkom op school in het volwassenenonderwijs.

Op maandag 5 september 2016 startte ik met mijn laatste semester op school. Maandag was mijn vaste lesdag, de overige dagen liep ik stage. Tijdens juli en augustus was het dus vakantie. Ik was vaak de persoon die tijdens zo’n lange vakanties echt twee maanden gewoon thuis bleef om te ‘chillen’. Ik was tijdens mijn middelbare schoolperiode niet zo sociaal omdat ik gepest werd en daarom een teruggetrokken persoon was.

Toen ik in het volwassenenonderwijs mezelf kon zijn, bloeide ik helemaal open en kreeg ik meer zelfvertrouwen. Hierdoor wou ik in de zomervakantie van 2016 meer buiten komen. Het enige probleem was dat ik weinig sociale contacten had waardoor dit bijna onmogelijk leek. Ik besloot toen om enkele nieuwe mensen te leren kennen op één of ander forum zodat ik terug socialer zou worden. Ik maakte een account aan, en nog diezelfde dag kreeg ik al honderden berichtjes binnen van mensen die me wouden leren kennen. Ik dacht toen bij mezelf: “Fijn, dit loopt lekker goed!”

Tot ik op een bepaald moment aan de praat geraakte met Jens (fictieve naam wegens privacy). Het was steeds een gezellig gesprek tussen ons waarbij we vertelden over onze hobby’s en wat we zoal deden in ons dagelijkse leven. Al snel bleek het dat we dezelfde interesses hadden, namelijk muziek. Jens vertelde me dat hij vaak in de studio zat om zijn eigen muzieknummers met zelfgeschreven teksten, op te nemen. Dit klonk echt geweldig omdat ik tijdens die periode zelf bezig was met eigen teksten te schrijven, dus ik was helemaal mee in zijn wereld van muziek.

Na een paar weken te praten met Jens, wou hij me graag eens uitnodigen in zijn appartement om mij ook eens de kans te geven om een stukje van mijn teksten te laten horen. Ik maakte stiekem een vreugdesprongetje uit enthousiasme. Jens wist me helemaal te overtuigen en op dinsdag 6 september 2016 om 19:00u spraken we af op het plein in de stad, om van daaruit naar zijn woning te gaan. Zijn adres heeft hij toen niet verteld. Bewust heeft Jens op weg naar zijn appartement geen seconde gezwegen omdat hij wist hoeveel interesse ik had in zijn muziek, om zo niet te laten merken door welke straten we heen liepen.

Eenmaal aangekomen dronk ik een blikje cola en dronk hij bier. Hij stelde me op mijn gemak door effectief eens te laten zien hoe hij zijn muziek maakte en dergelijke. Een tijdje later kwam ook een vriend van hem de woning binnen en al snel staken ze een joint op. Ik smoorde nog in die periode dus deed ik gezellig mee. Nadien zijn we nog even naar buiten geweest om nieuw spul te halen, maar ook hier vond ik het moeilijk om de weg te onthouden aangezien het buiten al donker was en dan kan ik me nooit goed oriënteren. Onderweg stak Jens nog een joint op, met zwaarder spul in dan anders, maar ook hier deed ik gezellig mee. Ik was in die periode erg rebels, labiel en afhankelijk dus ik zag geen reden in waarom ik het niet zou doen.

Even later kwamen we terug aan Jens zijn woning. We waren bijna boven toen ik plots een hand voelde knijpen in mijn achterwerk. Ik had het die avond best naar mijn zin dus vond deze actie van hem grappig en stelde me er geen vragen bij. Eenmaal boven voelde ik me niet zo lekker en ging ik op de bank liggen. Volgens mij was die joint zo zwaar dat ik er daarom zo onwel van werd. Jens bracht meteen een glaasje water voor mij. Vlak daarna ben ik in slaap gevallen en toen ik wakker werd, was zijn vriend al naar huis en kon ik me niks meer herinneren van zijn vertrek.

Het was al na middernacht en als jong meisje alleen door de stad naar huis gaan was niet veilig. Jens stelde me voor om te blijven slapen zodat ik de volgende ochtend tijdens het daglicht naar huis kon vertrekken. Ik ging akkoord omdat ik toch voor niemand thuis moest zijn en omdat ik een goed gevoel had bij hem. Jens had zich ondertussen ook op de bank geïnstalleerd, maar wel de bank naast mij omdat ik nog een beetje aan het bekomen was van het onwel zijn waardoor hij me wat ruimte wou geven. We hadden zin om wat tv te kijken dus Jens zette de bekende film van ‘Ice Age’ op.

Vanaf toen liep het helemaal mis… Ik schat dat de film een half uurtje bezig was, tot Jens plots vroeg of hij bij mij op de bank mocht komen zitten. Ik ging akkoord, want ik keek zo vaak films met vrienden terwijl we op dezelfde bank zaten. Daar vond ik dus helemaal niks mis mee. Even later kroop hij steeds wat dichter, waarbij ik me een beetje ongemakkelijk begon te voelen. Op een bepaald moment kwam Jens gewoon over mij hangen en deed hij een poging om mij te zoenen, maar ik draaide mijn hoofd weg. Ik zal nooit vergeten hoe hard hij stonk naar bier en wiet, walgelijk gewoon.

Sindsdien heb ik echt een afkeer gekregen van al die troep. Toen zijn poging om mij te zoenen mislukte, probeerde hij gewoon nog een keer. Weer draaide ik mijn hoofd weg. Jens wist me te vertellen dat hij affectie nodig had, maar hij was alles behalve aantrekkelijk omdat hij zo hard stonk en onder invloed was van die troep. Ik dacht bij mezelf “die jongen heeft gewoon pech want ik ga hem niet zoenen”. Jens probeerde er alles aan te doen om toch zijn zin te krijgen, want plots begon hij mijn broek los te knopen. Toen besefte ik dat heel de situatie uit te hand ging lopen.

Ik was nog een beetje onder invloed van de joint die ik rookte dus veel weerstand kon ik niet bieden op die moment. Ik kan me nog herinneren dat ik zeker een vijftal keer zijn hand heb weg geduwd van mijn broek omdat ik dit niet wou. Jens gaf niet op en begon uiteindelijk aan mijn blouse te trekken omdat hij deze wou zien verdwijnen van mijn lichaam. Ik kon bijna geen weerstand bieden omdat ik me nog niet helemaal lekker voelde, en omdat ik zo bang was dat ik verstijfde.

Ik was ook bang dat als ik zou tegenspartelen, er geweld aan te pas zou komen. Toen ik voelde dat ik niet sterk genoeg op mijn benen kon gaan staan en eventueel kon gaan lopen, heb ik uiteindelijk de strijd opgegeven en Jens zijn ding laten doen in de hoop dat ik er zo snel mogelijk vanaf zou zijn. Met tranen in mijn ogen schreeuwde ik het meermaals uit van de pijn, maar daar trok hij zich geen barst van aan. Dit waren de langste minuten in mijn leven die ik had meegemaakt.

Ik was verkracht…

Hoe ik nadien ben thuisgeraakt weet ik niet meer, want ik heb enkele dagen in een soort ‘roes’ geleefd. Toen ik terug helder was en besefte wat er allemaal gebeurd was, vond ik dit echt niet oké. Daarom raapte ik al mijn moed bij elkaar om aangifte te gaan doen bij de politie. Ik nam mijn telefoon, belde naar het politiekantoor enkele straten verder en met een zachte, bevende stem zei ik dat ik een aangifte wou doen voor verkrachting. Tot mijn grootste verbazing werd er mij letterlijk dit gezegd:

“Sorry mevrouw, maar wij hebben vandaag geen plaats meer voor afspraken. Als het echt dringend is kan je naar een ander kantoor gaan waar ze werken zonder afspraak”.

WHAT THE FUCK? Dit is dus een stuk uit mijn leven dat ik nooit zal vergeten en wat mij tot op de dag van vandaag nog steeds blijft volgen. Waarom? Omdat ik hulp zocht door aangifte te doen en deze onzin als reactie kreeg. Ik voelde me niet geholpen en was teleurgesteld. Uiteindelijk heb ik doorgezet, mijn fiets genomen en een half uur onderweg geweest naar het politiekantoor dat zonder afspraak werkte. Ik kwam daar aan met tranen in mijn ogen, en kon zoals iedereen een nummertje trekken en aanschuiven. Fijn.

Toen ik eindelijk aan de beurt was mocht ik meelopen naar hun kantoortje om verhoord te worden. Ik kreeg eindelijk de kans om heel mijn verhaal te doen aan de politie. Er werd een PV opgemaakt. Op een bepaald moment vroegen ze wat zijn naam en adres was, maar dat wist ik niet, want toen ik erover nadacht besefte ik dat Jens alleen zijn voornaam had gezegd en ook zijn adres niet had gegeven. Ik voelde me echt dom op die moment dat ik er zo hard was ingelopen. Er werd mij gevraagd om via Google Maps de weg ‘terug’ af te leggen die Jens en ik hadden bewandeld naar zijn woning. Aan de hand van bepaalde winkels en cafés die ik herkende zijn we uiteindelijk zijn adres te weten gekomen. Ik had toen echt hoop gekregen dat ze hem zouden straffen voor zijn walgelijke, respectloze daden.

Om bewijsmateriaal te verzamelen, werd ik na mijn verhoor in de politiecombo gestoken om naar het ziekenhuis te rijden. Daar liep ik dan, met drie agenten rond mij terwijl iedereen mij aanstaarde. Ik voelde me ongemakkelijk en wou gewoon verdwijnen op die moment. Eenmaal aangekomen op de juiste afdeling werd ik meegenomen door een gynaecologe die enkele onderzoeken bij me zou doen. Ik moest me helemaal uitkleden tot ik naakt voor haar neus stond.

Ze nam een plukje van mijn haar, speeksel uit mond en nam nog enkele staaltjes die ze nodig had. Ik voelde me gegeneerd, verdrietig en wanhopig. Nadien moest ik op de bank gaan liggen omdat ze de laatste stalen nog wou nemen. Ze ging met één of ander medisch voorwerp in mijn vagina om een spoeling te doen en zo eventueel nog resten van sperma te verzamelen. Het deed pijn, voelde raar aan en ik zag heel de situatie met Jens zich precies herhalen waardoor ik begon te huilen.

De assistente van de gynaecologe was ook aanwezig en ik zag dat ook zij tranen had in haar ogen. Toen heel het onderzoek klaar was werd ik onder begeleiding van de drie agenten terug meegenomen naar het politiekantoor waar ze het laatste werk nog deden. Even later mocht ik beschikken en weer naar huis toe gaan. Heel dit verhoor inclusief de rit naar het ziekenhuis heeft zo’n vijf uur geduurd. Huilend op mijn fiets deed ik terug die lange weg naar huis. Ik was moe, verdrietig, overstuur en voelde alle negatieve emoties die je je maar bedenken kan.

Een week later had ik een gesprek bij ‘slachtofferhulp’ om deze gebeurtenis een plaats te kunnen geven. De enige hoop die ik nog had om dit te kunnen verwerken werd ook al meteen afgenomen, want ze wisten mij daar te vertellen dat 90% van de aangiftes van een verkrachting worden geseponeerd en dat de dader dus vrij blijft rondlopen. Weg was mijn hoop, en ik had echt haatgevoelens naar het gerecht toe. En effectief, enkele maanden later kreeg ik een brief opgestuurd waarin stond dat mijn klacht geseponeerd was. Echt jammer. Ik voelde me verloren.

Maanden gingen voorbij met wekelijkse nachtmerries waardoor ik een enorm gebrek had aan slaap en steeds zo emotioneel was waardoor ik moeite had om te functioneren. In het verleden heb ik te maken gehad met paniekaanvallen, maar die had ik snel onder controle. Enkele weken na deze heftige gebeurtenis en het teleurgestelde gevoel naar het gerecht toe, kwamen deze paniekaanvallen terug in mijn leven en werd het een opgave om er terug vanaf te geraken. Ik heb een lange periode niet meer in de buurt van het stadscentrum durven komen uit schrik dat ik Jens zou tegenkomen. Continu speelden er vragen rond in mijn hoofd van “Wat als ik hem tegenkom?” of “Wat als hij terug contact met mij zal zoeken?”

Op dat moment was ik nog steeds bezig aan de laatste semester van mijn opleiding aan het volwassenenonderwijs. Het werd me op een bepaald moment allemaal te veel en mensen in mijn omgeving hadden me aangeraden om mijn opleiding tijdelijk stop te zetten zodat ik eerst terug tot mijn positieve kon komen, want mentale gezondheid vonden ze belangrijker. Ik heb nog al een koppig karakter en heb altijd enorm veel doorzettingsvermogen gehad, dus ook dit keer wou ik doorzetten en heb ik me doorheen die laatste maanden van mijn opleiding gesleurd.

Het waren lange, zware en echt moeilijke maanden. Ik heb dit niet zomaar gedaan, want ik had veel steun van vrienden die me hebben geholpen in deze moeilijke periode en daar ben ik ze nog steeds heel dankbaar voor. Ook ben ik met dit verhaal uiteindelijk naar de vertrouwenspersoon op school gestapt en ook zij heeft me ontzettend goed geholpen om die laatste maanden door te komen. Mijn stage liep ten einde en de examens stonden voor de deur, dus die laatste weken waren enorm stresserend voor mij.

Ik voelde dat ik elk moment kon ‘crashen’ en ben daarom twee weken in opname gegaan in het psychiatrisch ziekenhuis in Duffel om terug tot rust te komen en alles even te laten bezinken wat er afgelopen maanden gebeurd was. Ik had daar een eigen kamer met bureau en daardoor kon ik rustig studeren voor mijn examens en kon ik altijd rekenen op hulp van de begeleiding als ik weer even een moeilijk moment had en nood had aan een praatje. Ik reed van daaruit met de auto naar school om mijn examen van die dag af te leggen, en keerde nadien meteen terug naar Duffel om de rest van de week tot rust te komen tot ik weer een examen had. Zo heb ik rustig al mijn examens kunnen afleggen en ben ik uiteindelijk afgestudeerd als zorgkundige met onderscheiding! Ik voelde me opgelucht dat ik het gehaald had en mijn semester niet opnieuw moest doen, maar ik was vooral trots op mezelf. Trots dat ik ondanks de tegenslagen in mijn leven toch mijn doel bereikt had.

Om nog even terug te komen op het feit dat ik door mijn angstgevoelens niet meer naar de stad durfde te gaan: Ook hier had ik met het nodige doorzettingsvermogen mezelf uitgedaagd om die angsten onder ogen te komen. Dus eigenlijk heb ik gedaan waar ik bang voor was, om op termijn die schrik te overwinnen. Eigenlijk doe je dus het tegenovergestelde van wat je wil doen. In het begin verklaarde ik mezelf echt wel gek en was dit heel onwennig, maar ik kan je garanderen dat het mij echt heeft geholpen!

Ook heb ik mezelf heel lang verweten dat deze gebeurtenis mijn eigen schuld was omdat ik onder invloed was van drugs, waardoor ik mezelf was beginnen haten. Ook hier heb ik met iemand over gepraat, en als ik je één raad kan geven: Het is jou schuld niet! De enige die schuldig is in zo’n situatie is die walgelijke persoon zelf. Je kan misschien het gevoel hebben dat het jou schuld is, maar dat is het niet. Probeer dit uit je hoofd te zetten, en vergeef jezelf. Zo’n gebeurtenis is iets dat iedereen kan overkomen.

Heb je ooit zelf te maken gehad met verkrachting, seksueel misbruik, aanranding of ongewenste intimiteiten? Graag wil ik je dan toch overtuigen om klacht neer te leggen. In mijn geval is het nu eenmaal geseponeerd, maar stel dat zo iemand nog meerdere slachtoffers maakt kan het effectief zijn dat je toch klacht neerlegt, want als het gerecht merkt dat er meer klachten zijn tegen hem, bestaat er een kans dat hij/zij op lange termijn wel gestraft zal worden. Beter laat dan nooit denk ik dan.

Tot op vandaag heb ik soms nog last van die vervelende paniekaanvallen, maar ook die krijg ik op termijn steeds weer onder controle. Het komt en gaat. Vooral in periodes van stress merk ik dat ik er meer vatbaar voor ben, maar met de nodige hulp geraak ik steeds door zo’n periode heen.

Als ik het kan, jij ook!

 

dav

dav

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: