Paniekaanvallen

In één van mijn vorige verhalen kon je lezen dat ik in het verleden wel eens last had van een paniekaanval. In dit geschreven stuk zou ik graag met jullie delen wat een paniekaanval nu juist is, hoe ik zoiets bij mezelf al ervaren heb en hoe het mij lukt om er mee om te gaan en dit onder controle te kunnen houden.

 

WAT IS EEN PANIEKAANVAL?

Een paniekaanval is eigenlijk een moment wat meestal plots en onverwachts opkomt waarbij je je heel angstig voelt. Dit gaat vaak gepaard met verschillende lichamelijke klachten zoals hartkloppingen, beven, versnelde ademhaling enz…

HOE ERVAAR IK EEN PANIEKAANVAL?

Als ik een mindere dag heb waarin ik emotioneler ben dan anders of te veel aan het piekeren ben geweest overdag, merk ik dat ik vatbaarder ben voor zo’n aanval. In een situatie waarbij er te veel emoties aanwezig zijn op die moment, raak ik overstuur en heb ik meteen prijs. Meestal voel ik zo’n aanval wel opkomen en probeer ik er alles aan te doen om mezelf te kalmeren, maar soms komt het ook onverwachts en dit zijn bij mij de ergste.

Als ik een paniekaanval voel opkomen merk ik dat vooral aan mijn lichamelijke klachten. Ik merk dan dat mijn hart sneller begint te slaan en dat mijn ademhaling anders is dan gewoonlijk. Op zo’n moment weet ik dat ik op mijn hoede moet zijn en een rustige activiteit kan gaan zoeken om mijn gedachten te verzetten, en dan gaat dat onrustige gevoel vrij snel weer over. Als ik onverwachts een paniekaanval heb is deze veel erger en duurt het ook langer om tot rust te komen.

Op een bepaald moment van de dag geraak ik plots in paniek en begint mijn hart sneller te slaan, ik begin te zweten, mijn ademhaling geraakt helemaal verstoord en ik begin te huilen. Zo begint het meestal bij mij. Daarna begin ik hard te hyperventileren omdat ik mijn ademhaling niet meer onder controle krijg en geraak ik nog harder in paniek, want soms lijkt het dan alsof ik aan het sterven ben omwille van mijn ademnood waardoor ik steeds bang ben om mijn bewustzijn te verliezen. Dit vind ik altijd heel beangstigend.

Tijdens een zware paniekaanval lukt het mij niet altijd om er zelf weer uit te geraken, dus kan ik hiervoor rekenen op de hulp van mijn man. Hij haalt dan een plastieken zakje en houd dit over mijn neus en mond, zodat ik hierin kan ademen. Tijdens mijn paniekaanval begint mijn lichaam ook te beven omdat ik mezelf niet meer onder controle heb. Mijn man neemt me dan vast en fluistert helpende woorden waardoor ik stilaan terug tot rust kom.

Ik kan geen tijd plakken op zo’n aanval, want dit is elke keer anders en hangt ook af van bepaalde factoren zoals de omgeving waar ik me op die moment bevind en hoe slecht mijn dag was of over wat ik allemaal gepiekerd heb. Tijdens mijn paniekaanval lukt het niet om ergens op te reageren. Ik hoor en zie wel alles, maar het lijkt dan alsof mijn geest uit mijn lichaam is gekropen waardoor ik in een soort ‘trance’ zit.

Na mijn aanval voel ik me leeg, uitgeput en is al mijn energie op. Soms val ik nadien gewoon in slaap, dan weet ik dat het een heftige aanval was. De momenten dat ik wakker blijf nadien krijg ik nog eens een hoop lichamelijke klachten zoals hoofdpijn, buikpijn, pijn aan mijn hartstreek, een slap gevoel in heel mijn lichaam en tintelingen in mijn handen, voeten of wangen. Het is zover, de paniekaanval is voorbij…

Op maandag 22 oktober 2018, heeft mijn man me naar de spoedafdeling van het ziekenhuis gebracht. Ik had het de avond daarvoor weer moeilijk waardoor ik heel die nacht geen oog heb dicht gedaan omwille van een paniekaanval die voorbij ging en steeds weer terugkwam. Die ochtend kon ik amper op mijn benen staan en had ik te veel pijn aan mijn hartstreek waardoor mijn man het niet vertrouwde, dus hij wou zeker zijn dat er niks ergs aan de hand was. Eenmaal aangekomen vond ik de spoedarts die mij behandeld heeft niet zo vriendelijk. Ik had haar de situatie uitgelegd en aangezien ik vaker last heb van paniekaanvallen kreeg ik als dit als reactie:

“Als je weet van jezelf dat je hier vaker last van hebt, dan weet je dat dit over gaat en hoef je toch niet naar hier te komen? Neem dan toch gewoon je kalmerende medicatie in?”

Fijn zo’n reactie, maar ik trok het mij niet aan omdat ik al zoveel reacties heb gehad die niet zo leuk waren en op één of andere manier geraak je daar aan gewend.

HOE GA IK OM MET EEN PANIEKAANVAL?

Ik ben er pas mee kunnen leren omgaan toen ik eerst en vooral accepteerde dat ik paniekaanvallen had of mij angstig voelde. Alleen zo kon ik er verder mee aan de slag.

De makkelijkste manier om met mijn aanval om te gaan, is om kalmerende medicatie te nemen. Vroeger nam ik meteen bij een angstig gevoel Alprazolam (Xanax) in. Dit is medicatie die je helpt om minder te piekeren en je hoofd leeg te maken. In het begin nam ik 0,25mg maar al snel nam ik tabletten van 1mg omdat ik hier een beter effect bij had. Ik word hier steeds ontspannen en rustig van waardoor ik ook een betere nachtrust heb, maar op de dag van vandaag probeer ik deze medicatie nog zo weinig mogelijk te nemen omdat ik er niet afhankelijk van wil zijn.

Mijn angstgevoelens verdwijnen er dan wel tijdelijk van, maar ik wil de oorzaak van die angsten aanpakken omdat dit op lange termijn beter zal helpen. Daarmee wil ik niet zeggen dat medicatie slecht is, want het helpt mij wel op korte termijn.

Wat mij nog helpt is dat ik mezelf niet probeer te verzetten tegen mijn angsten en ze daarom ook gewoon toelaat. Ik mag bang zijn, want ik weet dat dit overgaat. Ik weet dat als ik een paniekaanval krijg, ik ook veel lichamelijke klachten zal krijgen die absoluut niet fijn zijn. Ik ben er dan steeds zo bang voor omdat ik niet wil dat het mij wéér overkomt.

Als ik te veel aan het piekeren ben merk ik dat dit vaak ook eindigt in een paniekaanval. Daarom probeer ik om dagelijks 1 piekermoment in te lassen waarbij ik een bepaalde tijd zoveel mag piekeren als ik wil en dit eventueel ook allemaal op te schrijven, en als de tijd om is leg ik mijn boekje weer aan de kant en zeg ik tegen mezelf “STOP” omdat ik vanaf dan ophoud met piekeren.

Ik durf ook eerlijk en kwetsbaar zijn. Hierdoor kan ik goed praten met iemand over wat me dwars zit, waardoor ik me nadien opgeluchter voel, minder pieker en een paniekaanval kan vermijden. Er is niks mis mee dat ik af en toe eens even uit de bocht ga en een aanval krijg, want ik kan dit onder controle krijgen. Ik schaam mezelf er niet voor, want het is een stukje van mezelf.

De mensen die me heel goed kennen weten dat ik soms een aanval heb en ik kan altijd bij hun terecht om er nadien over te praten als ik er nood aan heb. Ik word niet behandeld als één of andere gek die gestoord is, van buitenaf misschien wel maar daar trek ik mij al lang niks meer van aan. Tenslotte ben ik gelukkig met mezelf.

De moment dat mijn paniekaanval voorbij is, probeer ik me bezig te houden met dingen die ik fijn vind om te doen en waar ik rustig van word zoals lezen, schrijven, muziek luisteren, tv kijken, creatief bezig zijn enz…

Wat mij ook heeft geholpen is om opzoek te gaan naar lotgenoten en elkaars ervaringen te delen. Als er hulpmiddelen zijn die je nog niet kent, is dit best handig om ze van elkaar te leren want alle hulp is welkom!

Vergeet niet dat je ondanks het hebben van paniekaanvallen, nog steeds een mooi en bijzonder persoon bent die ook recht heeft op een gelukkig leven en dat je zeker NIET abnormaal bent of wat dan ook!

 

IMG_20181031_161550.jpg

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: