Narcisme

Op deze pagina vertel ik jullie graag wat meer over één van mijn relaties uit het verleden. Normaal ben ik niet de persoon die zou schrijven over relaties die mis zijn gelopen, want iedereen heeft wel eens een breuk omdat het niet meer werkt tussen beide partijen, maar aangezien er enkele traumatische ervaringen bij waren waar ik toch tijd voor nodig had om ze te verwerken, had ik het toch graag gedeeld! Even nog ter info: De namen die ik gebruik zijn fictief wegens privacy.

 

In het voorjaar van 2015 leerde ik een nieuwe jongen kennen, Kay. Hij was een jaar jonger dan mij. Tijdens een avondje bowlen was er meteen een klik tussen ons. Ik vond hem leuk. Enkele weken later met mijn verjaardag gingen we naar een pretpark en ik werd op slag verliefd. Kay was zo spontaan, leuk en lief alsof het leek dat hij mijn prins op het witte paard was. Hij wist van mijn psychische problemen in het verleden maar hij trok zich er niks van aan. De eerste maanden met Kay waren dan ook een fijne beleving.. Dit was jammer genoeg van korte duur.

Maanden gingen voorbij, en ik merkte dat mijn psychische klachten uit het verleden terug vaker aanwezig waren zonder enige reden, want thuis ging het op zich wel goed en ook mijn studie ging vlotjes. Ik kon niks bedenken waardoor ik me terug zo slecht begon te voelen en dat maakte het wel wat frustrerend voor mezelf.

Ik wou graag weten wat de oorzaak was van de problemen in onze relatie dus begon ik met veel opzoekwerk. Je mag het internet nooit 100% vertrouwen, maar toen ik het gedrag van Kay opzocht kwam ik telkens bij dezelfde uitleg terecht, namelijk narcisme.

Ik had al wel eens over deze ‘aandoening’ gehoord, maar wist toen tot op heden niet exact wat het inhield. Hoe meer ik hierover opzocht, hoe duidelijker het werd dat Kay hier effectief mee te maken had. Als iemand een persoonlijkheidsstoornis heeft gaat die persoon dat uit zichzelf niet meteen weten, want zij zien zelf niet in hoe hun gedrag is tegenover anderen. Ik heb Kay hier dan ook niet mee geconfronteerd op die moment omdat het mij zinloos leek.

Kort uitgelegd, narcisme is dus een persoonlijkheidsstoornis. Als je graag wilt weten wat narcisme precies is, kan je dit best even googelen want ik ga niet alle symptomen ‘kopiëren en plakken’ van het internet. Wel zou ik jullie graag vertellen hoe dit in onze relatie aanwezig was en hoe ik ermee ben omgegaan. Narcisme is bij iedereen anders, dus ik vertel MIJN ervaring en wil hier dan ook niemand slecht mee beoordelen.

De eerste maanden tijdens mijn relatie met Kay leek alles perfect en leefde ik precies in een sprookje. Kay was lief, charmant, straalde veel zelfvertrouwen uit en gaf me het gevoel dat ik speciaal was. Enkele maanden later leek er een einde te komen aan dit liefdessprookje, want hij had er alles aan gedaan om mij in zijn macht te krijgen waardoor ik geen grip meer had op mijn eigen leven. Vanaf toen liep het allemaal snel verkeerd af.

Het leek wel alsof Kay last had van extreme jaloezie, want plots mocht ik niet meer afspreken met mijn vrienden om iets leuks te gaan doen, terwijl hij achter mijn rug WEL regelmatig weg ging zonder dat ik er iets van wist. Ik moest precies elke keer toestemming vragen om eindelijk wel eens te mogen uitgaan met vrienden, waarbij hij vooraf eerst al een ‘bezetene’ hun Facebookpagina inspecteerde om te kijken of ik met hun wel weg mocht gaan. Hij was enorm bezitterig. Dit was intimiderend, maar omdat hij me telkens manipuleerde leek het alsof dit normaal was en besteedde ik er verder geen aandacht meer aan. Ik speelde alles en iedereen kwijt, terwijl Kay alles had wat hij wou.

Ook mijn uiterlijk was plots niet goed meer. Ik mocht mijn kapsel niet veranderen, ik mocht mij niet meer opmaken of een kleedje aandoen uit schrik dat ik te veel aandacht van andere jongens zou krijgen. Ook mijn piercings en tatoeages waren plots te veel voor Kay. Ik moest hem steeds zeggen waar ik was en wat ik aan het doen was uit jaloezie, omdat hij dacht dat ik vreemdging. Uiteindelijk was Kay diegene die continu aan het flirten was met een ander meisje en ook zelf effectief vreemdging. In liegen of zaken verzwijgen was hij kampioen in.

In het begin van deze relatie mocht ik dus helemaal mezelf zijn van Kay, en na enkele maanden als hij mij in zijn macht had, probeerde hij me dus helemaal te veranderen naar zijn zin. Ook hier had ik het besef niet dat dit verkeerd was, door zijn manipulatief gedrag.

Onze relatie draaide ook alleen maar rond seks en niet om liefde, want ook al had ik geen zin of was ik te moe, toch wou hij naar bed. Het feit dat ik soms pijn had interesseerde Kay niet, want hij dacht alleen aan zijn eigen genot en als hij klaar was, was het spel ook effectief afgelopen. Sindsdien kreeg ik een heel negatief beeld over seks, want zoiets zou leuk moeten zijn, toch?

We hadden ook vaak ruzie. Telkens kreeg ik dan een hoop spijtbetuigingen en ging het nadien weer goed tussen ons. Enkele dagen later was het weer van dat, en zo bleef het maar doorgaan. Door Kay zijn manipulatief gedrag liet hij altijd uitschijnen dat deze ruzies allemaal mijn schuld waren, omdat ik in het verleden psychische problemen had. Huilen mocht ik niet, want dan was ik een ‘probleemkindje’ of een ‘blijtsmoel’… Empathie had hij dus duidelijk niet. Soms leek het alsof Kay de conflicten zelf opzocht omdat hij het leuk vond. Toen het mij te veel werd en ik een punt wou zetten achter onze relatie, smeekte hij telkens om dat niet te doen. Hij maakte dan ook telkens valse beloftes, dat hij liever ging zijn tegen mij en dat alles beter zou worden. Niet dus. Toch liep ik er steeds weer met mijn eigen ogen in.

Normaal ben je open en eerlijk in een relatie, dus deed ik dat ook. Ik vertelde Kay over mijn opname in het verleden wegens enkele problemen, maar die werden ook al snel tegen mij gebruikt in de vorm van ‘pesterijen’. Ik werd telkens vernederd waar zijn vrienden of familie bij waren. Ik kreeg continu opmerkingen van “wees voorzichtig met dat mes dat je jezelf niet snijd” of hij nam gewoon mijn arm vast en duwde hem in het gezicht van één van zijn vrienden om daarbij dan te zeggen van “kijk wat ze zichzelf heeft aangedaan”… Kay vond zijn acties enorm grappig en leuk, ik dus niet.

Kay verassen met cadeautjes kon ook niet meer, want toen ik een reep chocolade kocht waar ‘I love you’ op stond, klaagde hij dat het melkchocolade was en geen pure chocolade. Mijn mening is dat je tevreden bent met alles wat je krijgt, maar daar dacht Kay dus duidelijk weer anders over. Ik was vaak anderhalf uur onderweg met het openbaar vervoer om bij hem te geraken, omdat hij me plots niet meer wou komen ophalen thuis. Ik kan me nog goed herinneren dat hij toen humeurig was omdat ik iets later was dan dat we hadden afgesproken.

In de laatste maanden van onze relatie had hij werk gevonden. Een simpele job, maar hij droomde ervan om rijk te worden en alles te kunnen hebben wat hij wou. Hier komt dus ook weer die macht naar boven. Trakteren op een etentje deed hij nooit, want we gingen er samen nooit eens tussenuit onder ons tweetjes. Het was steeds met zijn vrienden naar de Macdonalds voor een vieze hamburger te gaan eten. Hier betaalde ieder zijn eigen ding. Heel absurd vond ik.

Vaak had ik ook blauwe plekken ergens op mijn lichaam, omdat Kay me soms echt wel pijn deed. Ook daar kon ik niks aan doen want het leek allemaal normaal. Alsof Kay me helemaal had ‘gehersenspoeld’ en ik een totaal ander persoon was geworden. Na al die maanden een relatie te hebben met hem, was ik zo hard achteruit gegaan op psychisch vlak, dat ik uiteindelijk twee weken in opname ben gegaan op een crisisafdeling.

Ik had mijn koffer gemaakt voor twee weken, en Kay heeft me zelfs afgezet daar. Alleen tot op de parking, want mee naar binnen gaan wou hij niet. Er kon ook geen knuffel meer van af en ik mocht absoluut geen enkele traan laten want dat was ‘kinderachtig’. Ik zei hem nog gedag, draaide me om en liep in mijn eentje door de regen naar de afdeling. Op die moment begon ik eindelijk te beseffen dat deze relatie moordend was en dacht ik bij mezelf “Ik hoef jou nooit nog te terug te zien.”

Een week later tijdens mijn opname was ik al iets meer tot rust kunnen komen. Ik nam mijn telefoon en belde hem op. Ik vertelde hem dat onze relatie definitief over was, waarop ik een hele hoop verwijten, geroep en gescheld naar mijn hoofd kreeg geslingerd. Ik dacht onze relatie op een volwassen manier te beëindigen, maar dat was dus niet gelukt. Door al zijn geroep geraakte ik zo hard overstuur, dat ik mijn telefoon gewoon heb af geduwd en weg gegooid. Ik ben toen letterlijk in elkaar gezakt van verdriet en woede dat mijn groepsgenoten van tijdens mijn opname me naar binnen hebben moeten dragen. Ze hebben toen super goed voor mij gezorgd, een lekker kopje thee gemaakt en stevig vastgenomen zodat ik weer tot rust kon komen. Ik ben deze mensen nog steeds heel dankbaar hiervoor!

Na twee weken in opname te zijn geweest, veel gepraat te hebben met de begeleiding en veel liefde te hebben gekregen van groepsgenoten, ben ik weer naar huis gegaan en heb ik mijn normale leven terug proberen op te pakken. Het was een heel verwerkingsproces maar met veel steun van mijn vrienden ben ik er weer helemaal bovenop gekomen! Bedankt!

53283348_697998790601682_94908658298650624_n

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: