Huisgenoot

 

Hoe was het voor mij om samen te wonen met een huisgenoot?

Tijdens mijn studie aan het volwassenenonderwijs had ik best veel stress in mijn thuissituatie waardoor ik niet in staat was om 100% goed te kunnen functioneren. Dit was nochtans belangrijk tijdens mijn studieperiode omdat ik echt gemotiveerd was om dit keer een diploma te behalen in plaats van terug af te haken. De lange ritten naar school werden na een tijdje ook vermoeiend, want ik was steeds een uur, of langer onderweg.

Een goede vriend van mij (laat ons hem even Thijs noemen wegens privacy) woonde ondertussen al twee jaar in een appartementje in de stad dat hij gekocht had. Graag had ik in die periode zelf een woning gaan huren maar omdat ik leefde van een minimale uitkering was dit financieel niet mogelijk. Ik baalde hier echt van, omdat ik ontzettend graag mijn eigen stekje wou hebben om rustig mijn studies te kunnen afmaken.

Ondertussen was ik al bijna vijf jaar bevriend met Thijs, dus hij kende mijn thuissituatie en wist dat ik het financieel niet breed had. Hij heeft altijd het goede in zich gehad om mensen te helpen dus ook deze keer deed hij dat. Ik kwam op bezoek in zijn appartementje en na lang gepraat te hebben kwamen we tot het besluit dat ik bij hem mocht intrekken, mits enkele afspraken dat ik mijn eigen eten en drinken zou betalen, wat logisch is omdat iemand anders niet voor mijn kosten moet opdraaien natuurlijk.

Een week later gaf Thijs mij in volle vertrouwen zijn huissleutels die ik mocht laten bijmaken zodat ik ook een setje had. Met goede moed begon ik thuis mijn spullen in te pakken en verhuisde ik deze stilaan naar zijn appartementje. Ik kon aan een nieuw hoofdstuk beginnen. Aangezien ik nog studeerde en veel vrije dagen had wou ik ervoor zorgen dat alles zo snel mogelijk uitgepakt was en mooi opgeruimd op zijn plaats stond, zodat Thijs niet van zijn werk moest thuiskomen in zo’n rommelhoop. Missie geslaagd!

Al was er één praktisch probleem, ik had geen eigen slaapkamer in het appartement. Mijn bed stond dus in de living omdat er nergens anders plaats was. Hier had ik eigenlijk totaal geen probleem mee, want de living was ruim genoeg dus stond mijn bed niet in de weg. Gelukkig maar! Toen al mijn spulletjes hun eigen plekje hadden gekregen in het appartement, kon mijn nieuwe start hier eindelijk beginnen.

Bijna twee jaar heb ik bij Thijs gewoond, als heel goede vrienden. Het eerste jaar heb ik rustig mijn studie afgemaakt. Dit viel reuze goed mee omdat de afstand naar school veel korter was en ik dus niet meer elke avond doodop was van die lange schooldag en die lange ritten naar huis. Ik vond het echt super! Als goede vrienden onder één dak wonen was echt heel fijn. We maakten veel plezier, er werd veel gelachen en als er eens iets misliep konden we ons ontzettend hard ergeren aan de huidige situatie waardoor we uiteindelijk gewoon de ‘slappe lach’ kregen. Zo’n momenten als vrienden moet je echt koesteren vind ik.

Het eerste jaar vloog voorbij omdat we het zo hard naar onze zin hadden. Tijdens dat leuke jaar waren er ook minder goede dagen, want Thijs had al jaren een depressie. Ik had hem vroeger ook zo leren kennen, maar dat vond ik geen enkel probleem aangezien ik met momenten ook nog last had van sombere gedachten. We vulden elkaar wel goed aan op dat gebied. Na zoveel jaren bevriend te zijn wisten we alles van elkaar en konden we rekenen op elkaars steun, want dat is wat vrienden doen. Dit vond ik heel fijn.

Tijdens dat jaar stelde ik voor aan Thijs om zijn appartementje een beetje op te frissen. Aangezien hij niet zo handig was, schakelde ik wat hulp in van mijn vader. Ik nam Thijs niks kwalijk hoor, want je bent handig of je bent het niet. We begonnen met alles te schilderen en ik hielp ook met een nieuwe vloer te leggen. Ik zorgde ervoor dat de keuken ook wat opgefrist werd met budgetvriendelijk materiaal en ook onze tuin werd helemaal opgeknapt zodat we tijdens de warme zomerdagen konden genieten. Ook enkele nieuwe meubeltjes mochten er niet aan ontbreken. Het zag er plots stukken gezelliger uit dan voordien en ik voelde me echt thuis.

Omdat Thijs en ik na dat eerste jaar samenwonen erg ‘close’ waren geworden, zijn er uiteindelijk gevoelens aan te pas gekomen. Hij werd verliefd op mij. Ik kon hem dat niet kwalijk nemen, want gevoelens kan je niet tegenhouden. We hebben daar dan ook een duidelijk gesprek over gehad, omdat het langs mijn kant totaal niet wederzijds was. Ik mocht Thijs heel graag, maar als goede vriend dus meer voelde ik niet voor hem. Ik heb hem ook uitgelegd waarom die gevoelens niet wederzijds waren. Ik kan me perfect inbeelden dat het niet bepaald fijn is als je door iemand word afgewezen, maar ik zou nooit een relatie beginnen met iemand als ik geen gevoelens heb voor die persoon. Gelukkig nam hij dit goed op. ‘Even goede vrienden’ waren zijn woorden.

Ik was opgelucht dat hij dit goed opnam, want ik wist dat hij erg kwetsbaar was en ik wou hem de grond niet in stampen. We gingen gewoon verder met ons leven als samenwonende huisgenoten/vrienden totdat er enkele weken verstreken waren. Elke avond lagen Thijs en ik lekker gezellig op de bank naar de televisie te kijken. Meestal legde ik mijn benen op zijn schoot omdat ik dat gezellig vond.

Ook die bewuste avond was dat het geval, en tot mijn verbazing begon hij mijn voeten te masseren. Ik vond dit best wel leuk want het werkte enorm ontspannend voor mij. Ik kwam helemaal tot rust. Op een bepaald moment begon Thijs ook mijn kuiten te masseren, wat ik ook best nog oké vond hoor. Uiteindelijk ging hij steeds verder en verder naar boven tot ik plots zijn hand aan mijn vagina voelde. Ik wist niet wat me overkwam. Dit ging te ver! Ik schrok zo hard dat ik recht sprong en weg ging. Wat er nadien gebeurd is weet ik niet meer, want ik probeer deze situatie te vergeten.

Onze vriendschap was officieel naar de vaantjes. Hij had het verpest. Erg jammer vond ik dit. Als hij zijn handen had thuisgehouden durf ik wedden dat we nu nog steeds vrienden waren. Bijna een jaar lang heb ik nog bij Thijs gewoond, omdat ik nergens anders heen kon. Dit was absoluut geen fijn jaar.

Ik ging in die periode ook elke twee weken naar een therapeut. Dit was om mijn verkrachting nog te verwerken die toen vrij recent had plaatsgevonden. Ik kreeg tien gesprekken. Ik weet nog heel goed dat ik tijdens ons eerste gesprek heel moedig over mijn verkrachting begon, maar dat het al snel eindigde in een gesprek over de situatie met Thijs. De overige negen gesprekken gingen dus eigenlijk over Thijs, omdat dat op die moment het meest aangrijpende voor me was.

Je kan wel denken dat een verkrachting erger is dan ‘gewoon maar’ een intieme aanraking, maar ik leg je even het verschil uit waarom die aanraking voor mij een grotere verwerking nodig had:

Toen ik verkracht werd, ben ik die kerel nadien nooit meer tegen het lijf gelopen. Die jongen verdween meteen uit mijn leven en zoiets maakt het voor mij ‘makkelijker’ om te verwerken. Bij Thijs was dat een totaal andere situatie. Hij betaste me tegen mijn wil op een intieme plaats, maar omdat je nergens heen kan ben je eigenlijk een beetje verplicht om bij hem te blijven wonen. Dus als je word betast en je woont nog bijna een jaar samen onder hetzelfde dak, word je elke dag opnieuw geconfronteerd met die bewuste avond waarbij alles mis liep. En dat was net het probleem… Begrijp je?

Maanden gingen voorbij en ik heb me geen enkele seconde meer op mijn gemak gevoeld in zijn appartement. Ik kreeg het gevoel dat hij me continu aanstaarde op intieme plaatsen. Thijs heeft er nadien nog alles aan willen doen om het uit te praten en terug vrienden te worden, maar ik had daar echt geen behoefte meer aan.

Bijna elke avond als hij thuiskwam van zijn werk wou hij praten met mij, maar dit was niet wederzijds. Ik wou gewoon dat hij me met rust liet. Omdat Thijs een echte doordrammer was bleef hij aandringen. Dit zorgde bij mij voor ontzettend veel frustraties waardoor we wekelijks ruzie hadden. Ik ben een persoon die eigenlijk altijd bereid is om net wel te praten, maar als ik er op die moment geen zin in heb en je blijft doordrammen heb je een probleem, want dan word ik kwaad omdat je over mijn grenzen gaat. Ik heb een hekel aan mensen die over mijn grenzen gaan, want dat vind ik respectloos omdat er niet naar me geluisterd word.

Ik weet zelfs nog heel goed toen ik eens ruzie had met Thijs, hij me midden in de nacht gewoon buiten had gezet. Het was 01:00 ’s nachts en amper 3 graden buiten. Omdat ik nergens terecht kon, heb ik die nacht, bibberend van de koude, in mijn auto doorgebracht. En hij wou onze vriendschap terug opbouwen? Sorry, maar zoiets doe je niet als vrienden. Dit is absoluut respectloos…

Door al die ruzies voelde ik me op termijn helemaal mishandeld, maar dan op psychologisch vlak. Ik sliep niet meer, had geen energie meer en had elke dag pijn aan mijn hartstreek door de stress die ik daar had. Ook had ik continu een abnormale ademhaling. Dit was echt niet meer oké.

Ik was mentaal doodop, en dit was de moment dat ik alles niet meer zag zitten en mijn tweede zelfmoordpoging onderging. Ik sloot me op in de badkamer, haalde het koord uit de kap van mijn trui, maakte er een lus van en hing deze rond mijn nek, vast aan de verwarming. Ik wou gewoon niet meer leven in zo’n omstandigheden met Thijs. Ik huilde omdat ik mensen verdriet zou doen, maar ik wou mijn poging verder zetten. Ik weet nog dat ik naar mijn telefoon aan het staren was om te kijken hoe laat het was, geen idee waarom. Door gebrek aan lucht ben ik zo’n 40-tal minuten mijn bewustzijn verloren. Op een bepaald moment ben ik dan toch weer een beetje bijgekomen van mijn telefoon die ik hoorde rinkelen. Ik keek naar het scherm en zag de naam van mijn beste vriend verschijnen. Toen ik zijn naam zag staan, ben ik eindelijk pas beginnen beseffen dat ik helemaal niet dood wou. Ik wou niemand verdriet doen, en zeker mijn beste vriend niet. Vanaf toen heb ik de knop in mijn hoofd omgedraaid, het koord van mijn nek gehaald en uiteindelijk nog dagen lang rond gelopen met keelpijn, zuurstofgebrek en een verdoofd gevoel. Als ik dit opnieuw lees voel ik me ontzettend stom.

Amper enkele weken later, leerde ik een lieve man kennen. Ik vond hem best leuk en speelde meteen open kaart tegen hem door heel de situatie met Thijs uit te leggen en dat ik net een poging achter de rug had. Tot mijn verbazing reageerde hij best lief. Hij luisterde aandachtig naar wat ik te vertellen had en ik voelde me oprecht goed bij hem. Om nu even kort door de bocht te gaan: enkele weken later hadden we een relatie en ondertussen zijn we getrouwd. Mijn man heeft me in de periode dat ik nog bij Thijs woonde, elke seconde van de dag de steun geboden die ik nodig had, en heeft me weg gehaald uit die gevangenis. Want zo voelde dat voor mij.

We waren volop opzoek naar een woning om te huren en ondertussen logeerden we bij zijn broer, omdat het huis van mijn man verkocht was en hij ook geen verblijfplaats had. Omdat al mijn spullen nog bij Thijs lagen en dus ook mijn propere kledij, besloten mijn man en ik even wat spullen op te halen. Het was op een woensdagochtend, waarbij Thijs normaal gaan werken was dus zou ik zonder zorgen een koffer met propere kledij en belangrijke spullen kunnen gaan ophalen. Toen ik de voordeur wou open maken, voelde ik dat de sleutel van Thijs aan de binnenkant van de deur zat. F*ck! Hij was thuis!

Ik probeerde me rustig te houden en beleefd klopte ik op de deur. Toen Thijs de deur open deed en zag dat ik het was, wou hij ze meteen weer dicht slaan. Je moet weten dat ik absoluut geen persoon ben die geweld zou gebruiken, maar als je kwaad bent heb je nu eenmaal veel adrenaline in je lichaam, dus gooide ik met volle kracht de deur open, recht in Thijs zijn gezicht waardoor hij in de vuilnisbakken belandde die achter de deur stonden. Maak mij aub niet kwaad want dan krijg je dus zulke dingen… Ik laat niet met mij sollen…

Toen ik eindelijk binnen was wou Thijs gewoon de deur weer dicht slaan, zonder te weten dat mijn man daar nog stond en hij met zijn arm tussen de deur terecht kwam. Na een hele partij ruzie, geroep en gescheld werd het mij echt te veel en liep ik naar de tuin. Daar kreeg ik een enorme paniekaanval door de stress waardoor ik niet meer op mijn benen kon staan, en mijn man een stoel had genomen voor mij zodat ik even tot rust kon komen. Ik weet niet meer hoe lang ik heb zitten hyperventileren in een plastic zakje maar dit was alles behalve fijn, omdat ik een half uur later een sollicitatiegesprek had. Gelukkig is dit goed gekomen.

En wat Thijs betreft:

Het was een verademing om definitief bij hem weg te zijn en ik ben mijn man ontzettend dankbaar dat hij me doorheen deze moeilijke periode geholpen heeft.

Thijs heeft me op termijn nog berichtjes gestuurd en een paar keer opgebeld, maar dat heb ik altijd weten negeren omdat ik niks meer met hem te maken wou hebben. Maanden lang heb ik nog nachtmerries gehad over hem, waarbij hij steeds op de rand van mijn bed zat en me wou aanranden, maar dat is nu gelukkig voorbij, omdat ik een stabiel leven heb opgebouwd.

Waarvoor dank aan mijn therapeut, familie en vrienden!

 

pizap.com14614004904521

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: