Eetstoornis

Vrouw of man, jong of oud, een eetstoornis kan iedereen overkomen. Op deze pagina vertel ik jullie graag het verhaal over hoe ik ondertussen al negen jaar leef met een eetstoornis…

Waarschuwinging: Er kunnen triggerende onderwerpen, tips en situaties aan bod komen. Als je hier gevoelig aan bent raad ik je aan dit verhaal niet te lezen. Het is namelijk niet de bedoeling dat ik mensen ga aanzetten tot het krijgen van een eetstoornis of dat ik hun herstel beïnvloed…

 

IMG_20181031_160048.jpg

 

Het begon allemaal in de middelbare school. Als kind zijn mijn ouders gescheiden en toen ik 13 jaar was zijn mijn broer en ik definitief bij mijn vader gaan wonen. Het was best een hele aanpassing, want je komt in een andere leefsituatie terecht en je krijgt een andere opvoeding. Ik heb altijd al problemen gehad om mezelf aan te passen aan een nieuwe situatie, dus ook dit had tijd nodig. Wat ik me nog kan herinneren op die leeftijd is dat ik een vrolijke tiener was die graag naar school ging, maar op een bepaald moment liep het mis.

Zoals veel kinderen op school werd ik het slachtoffer van pesterijen, wat ervoor zorgde dat ik een laag zelfbeeld kreeg en me erg onzeker begon te voelen. Omdat er ’s morgens thuis geen gezamenlijk ontbijtmoment was, deed ieder zijn eigen ding en werd er vaak niet ontbeten. Laat ons zeggen dat dit een slechte gewoonte was van ons allemaal. Iedere ochtend stond ik op, maakte ik mijn rugzak klaar voor school en vertrok ik zonder ontbijt.

Soms gebeurde het wel eens dat ik te weinig tijd had en daardoor mijn lunch vergat. Op zo’n dagen scheurde ik ’s middags echt van de honger maar na een tijdje was dat hongergevoel weg en werd het al snel een gewoonte. Ik nam wel altijd een rijstwafel mee als tussendoortje dus die hield ik dan uiteindelijk op zak tot ’s middags zodat ik toch lunch had om te eten.

Ik deed dit nooit met het idee dat ik hiervan zou afvallen, want ik heb nooit overgewicht gehad en vond mezelf niet dik. Het was in die periode gewoon een heel onbewuste en slechte gewoonte van mij, en door de pesterijen werd ik alsmaar onzekerder over mezelf waardoor mijn slechte eetgewoontes me een gevoel van controle gaven. Iedereen die me vertelde dat ik niets goed kon doen had het mis, want ik was wel degelijk heel goed in ‘niets eten’ en daardoor voelde ik me trots op mezelf, want ik kon eindelijk ik iets!

Na een tijdje kreeg ik bijna elke middag op school opmerkingen van vriendinnen met de vraag waarom ik alleen maar een rijstwafel at, of zelfs helemaal niks at. Meestal was mijn antwoord daarop dat ik gewoon geen honger had. Uiteindelijk hebben ze het dan ook opgegeven om mij er telkens over aan te spreken. Tot die ene ochtend in de klas, waarbij mijn lichaam het opgaf en ik flauwviel. Het enige wat ik me daarover nog kan herinneren is dat heel de klas bezorgd rond mij stond toen ik mijn ogen weer open deed. Mijn tante is me toen komen ophalen van school en heeft me naar huis gebracht zodat ik kon uitrusten.

In de loop van die dag kreeg ik enkele berichtjes op mijn telefoon van klasgenoten om te vragen of het al wat beter ging. Blijkbaar zou er die dag ook iemand door de klas hebben geroepen dat ik anorexia had. Dit vond ik toen echt ontzettend overdreven omdat ik vond dat dat niet zo was. Ik at gewoon niet en voelde mij daar goed bij, wat was daar nu erg aan? Pas toen ik nadien op regelmatige basis gesprekken had met het CLB op school, begon ik toch te beseffen dat ze misschien wel gelijk hadden, omdat ik bewust niet at.

Tijdens het weekend dat daarop volgde, ben ik research gaan doen over anorexia. Want wat was anorexia eigenlijk? Ik dacht in die periode dat het gewoon extreem magere meisjes waren die niks aten tot ze erbij neervielen, maar het was veel meer dan dat.

Toen ik nog volop bezig was met al het opzoekwerk over anorexia, kwam ik op een bepaald moment op een pro-ana site terecht. Op de homepagina verschenen allerlei foto’s van extreem magere meiden waarvan ik best schrok. Toch wou ik deze akelige site verder bekijken en ontdekken. Toen zag ik dat er een pagina was met een soort chatforum, waar mensen berichtjes konden achterlaten. Er stond dan (meestal) een schuilnaam van iemand, gevolgd door hun bericht.

Al snel werd het mij duidelijk dat er op deze pagina veel tips aan elkaar werden gegeven over hoe je zo snel mogelijk kon afvallen op korte tijd, of hoe weinig ze die dag hadden gegeten, wat hun huidige gewicht en streefgewicht was, welke smoesjes ze gebruikten om onder het avondeten uit te komen enz…

Wat was mijn gewicht eigenlijk? Wou ik wel afvallen? Was ik dik? Er spookten zoveel vragen door me heen en na een tijdje kon ik aan niks anders meer denken. De pro-ana site werd een obsessie en elke dag was ik blij dat de schoolbel ging zo dat ik naar huis kon, op de site. Omdat wij thuis geen weegschaal hadden, was ik er één gaan kopen voor mezelf zodat ik controle kreeg over mijn gewicht.

Het ging van kwaad naar erger. Ik zocht van elk voedingsmiddel het aantal calorieën op, noteerde dit ergens in een boekje en hield elke dag bij wat ik at en hoeveel calorieën dit in totaal waren. Ik drukte ook foto’s af van extreem magere meiden om als inspiratie te gebruiken, de bekende ‘thinspiration’. Toen ik nog eens op de pro-ana site ging kijken naar alle berichtjes, merkte ik al snel dat mijn hoeveelheid eten te veel was omdat de meeste meiden daar maximum 500 calorieën aten op een dag en niet meer, want anders hadden ze gefaald. Dus besloot ik om mee te doen, en nog zo weinig mogelijk te eten.

Je moet weten dat de gezonde richtlijnen voor een vrouw gemiddeld rond de 2000 calorieën liggen per dag, dus 500 is véél te weinig en absoluut alles behalve gezond!

Na een tijdje geraakte mijn lichaam uitgeput en op één of andere manier begon het te smeken achter voedsel, omdat ik mezelf al zo lang aan het uithongeren was. Mijn lichaam kon dit niet meer aan. Ik wou dit niet meer. Ik wou niet meer somber zijn en heel de dag aan calorieën hoeven te denken en 10 keer per dag op de weegschaal gaan staan. Ik deed afstand van de pro-ana site en hield het voor bekeken. Ik wou ‘herstellen’ en weer leven, dus ik begon terug te eten.

Ook dit liep mis, want ik had geen idee meer van wat een normale portie eten nog was. Ik begon dus wel met eten en het smaakte mij ook echt weer, maar het liep uit de hand omdat ik mijn grenzen niet meer kende op dat gebied en ik dus niet meer kon stoppen met eten. Ik at vaak een hele doos koekjes leeg, of een broodmaaltijd voor drie personen. Dit waren dus geen normale hoeveelheden meer en ook dit ging van kwaad naar erger. Ik kreeg eetbuien.

Ik heb altijd wel horen zeggen dat als je jezelf jaren lang hebt uitgehongerd en je gaat dan weer normaal en gezond eten, dat je terug wat kilo’s aankomt wat heel normaal is. In mijn situatie van ondergewicht te hebben en dan eetbuien te krijgen, was ik op korte tijd bijna 15kg aangekomen door de grote hoeveelheden die ik at en zoiets is dus niet de bedoeling. Ik kreeg overal rondingen, had nieuwe kleding nodig en vond mezelf er afschuwelijk uitzien.

Ik walgde van mezelf en wou terug afvallen, dus ik begon weer met een hele dag niks te eten. Ik verloor enkele kilo’s en voelde me meteen beter in mijn vel, maar na die ‘goede’ dagen kreeg ik telkens weer eetbuien en kwam het gewicht er snel weer bij. Zo kwam ik in een vicieuze cirkel terecht, waardoor ik uiteindelijk nog steeds op hetzelfde gewicht zat.

img_20170121_093023

Ik besloot om terug een kijkje te gaan nemen op de pro-ana site om raad te vragen. Daar kreeg ik te horen dat ik moest sporten om extra calorieën te verbranden of dat ik laxeermiddelen kon gebruiken om sneller gewicht kwijt te geraken. Als ik gek ging ik joggen, wandelen, hoelahoepen, sit-ups doen, uren op de crosstrainer gaan en als ik op een stoel zat wiebelde ik steeds met mijn benen. Ook nam ik niet één maar meerdere tabletten Dulcolax om sneller af te vallen, tot ik op de pro-ana site een soort afscheidsbrief las van een meisje die zou sterven omdat ze verslaafd was aan laxeermiddel waardoor haar darmen geen voedingsstoffen meer opnamen. Ik was ontroerd door haar verhaal en besloot hiermee te stoppen, al nam ik af en toe nog wel laxeermiddel en afslankpillen maar niet meer elke dag, uit schrik dat mij hetzelfde kon overkomen.

Laxeermiddel helpt je trouwens NIET om af te vallen. Je lichaam houd al zijn vocht vast in de darmen waardoor je gewoon sneller naar het toilet moet gaan. Je verliest dus wel vocht waardoor je gewicht een beetje naar beneden zakt, maar dit is geen vet dus je word er niet dunner van en het is heel slecht voor je lichaam!

Ook het overmatig sporten werd vermoeiend, omdat ik hier niet alle calorieën van mijn eetbuien mee kon compenseren. De eetbuien waren gewoon te groot. Ik heb enkele keren alle calorieën opgeteld van alles wat ik had gegeten tijdens een eetbui en ik eindige telkens tussen de 8000 en 10 000 calorieën. Dit krijg je niet zomaar weg gesport na enkele uren. Op lange termijn leken ze verdwenen en kon ik normaler eten wat ervoor zorgde dat ik terug enkele kilo’s verloren was.

Ondertussen was ik ook in opname voor andere problematiek. Ik zat in een leefgroep van ongeveer 10 personen waarvan er ook enkele een eetstoornis hadden. De standaard routine daar was dat je om de twee weken gewogen werd, want als je te veel ondergewicht kreeg moest je voorgoed naar huis. Ik kan me nog goed herinneren, de eerste week dat ik in de groep zat en ik terug problemen had met ‘niet-eten’ en dat er daardoor een ruzie ontstond met groepsgenoten omdat ik volgens hun niet aan mijn problemen zou werken. Je moet weten, ik was op die afdeling amper één week in opname en kreeg al een hoop verwijten naar mijn hoofd geslingerd terwijl ik niet eens de kans kreeg om aan mezelf te werken.

Ik hoorde dat er een diëtiste op de afdeling zat, dus ik vroeg aan mijn begeleiding daar of ze een afspraak wouden maken voor mij, omdat ik echt aan dat probleem wou werken en misschien kon de diëtiste mij er wel bij helpen. Al had ik geen hoge verwachtingen. Eens het tijd was voor de afspraak, ging ik er met een bang hartje naartoe. Ik heb namelijk al veel hulpverleners gehad die niet sympathiek waren en waardoor ik me nooit geholpen voelde.

Ik zat te wachten in de gang tot ik plots werd binnengeroepen door een vrouw. Die vrouw bleek dus de diëtiste te zijn, en dus ook de persoon die mij tijdens heel mijn opname zou helpen. Als ik nieuwe mensen ontmoet hangt alles af van de eerste indruk die ik heb, en hoe ik mij voel bij die persoon. Klikt het niet, dan botst het echt wel.

Ik zat daar op de stoel, een beetje verlegen, en we stelden ons voor aan elkaar. Ik vond haar best een lieve vrouw en toen ik meteen met de deur in huis viel om te zeggen dat ik een eetstoornis had en dat ik vaak maaltijden oversloeg, bewust te weinig at om af te vallen of soms eetbuien had, wou ze me echt helpen. Na ons eerste gesprekje ben ik weer naar de groep gegaan en ik had er echt een fijn gevoel aan over gehouden en tijdens heel mijn opname daar hebben we nog veel goede gesprekken gehad.

In mijn groep zat ook nog een jong meisje die eetbuien had. Aangezien er in de groep veel werd geroddeld over andere groepsgenoten, wisten ze mij te vertellen dat ze boulimia had. Ik had daar eigenlijk nog nooit van gehoord dus deed ik hier weer even een research over. Blijkbaar hebben mensen met boulimia ook eetbuien en gaan ze die nadien compenseren door sporten, laxeren of braken. Aangezien sporten en laxeren niet hielp bij mij, besloot ik dat braken ook maar eens te proberen.

De eerste keer was best eng, want het lukte ook niet zo goed om eerlijk te zijn. Toen was ik zo stom om even te googelen naar ‘tips om beter te braken’ en al snel kreeg ik een hoop nuttige resultaten, waarvan eentje was dat ik tijdens een eetbui veel water moest drinken, dan zou het voedsel sneller weer omhoog komen omdat er dan druk ontstaat in je maag. Een andere tip was dat je met je vuist in je maag moest slaan zodat het voedsel ook beter omhoog kwam. Toch bleef ik het eng vinden en wou ik dit liever niet doen.

Toen ik na mijn lange opname weer naar huis ging, was de problematiek waarvoor ik in behandeling was al stukken beter, maar de eetstoornis was nog steeds aanwezig. Ik kwam thuis in een zwart gat terecht en zat hele dagen thuis en had niks nuttigs om handen, gewoon thuiszitten. In die periode kwamen mijn eetbuien ook heel hard weer op de voorgrond te staan. Ik was absoluut niet tevreden met mijn gewicht maar door die eetbuien lukte het niet om af te vallen. Zou ik dan misschien toch nog eens proberen te braken?

In die periode ontwikkelde ik boulimia. Blijkbaar zijn er veel personen met anorexia die nadien boulimia krijgen, en ik was jammer genoeg één van die personen. Ik zat ondertussen al maanden thuis en had moeite met mijn dagen in te vullen. Hierdoor kreeg mijn eetstoornis terug alle controle over mij en was ik ‘verloren’.

In het begin had ik misschien twee keer per week een eetbui, en toen ik merkte dat het braken plots heel goed lukte dacht ik bij mezelf dat ik dit zo vaak kon doen als ik wou, en dat ik eindelijk weer zou kunnen afvallen omdat alles wat ik at, ik er weer uit kon gooien. Ik voelde me echt heel blij en hoopvol op die moment.

Ook dit ging van kwaad naar erger, want plots was het mijn dagelijkse routine om ’s morgens op te staan en meteen naar de supermarkt te lopen om ‘eetbuivoedsel’ te halen. Al mijn zakgeld ging naar eten, en de vrouw aan de kassa dacht waarschijnlijk “hier is ze weer” want op één of andere manier voelde ik me aangestaard omdat ik dagelijkse klant was. Wie gaat er dan ook elke dag zo veel eten en koekjes kopen? Ik begrijp wel dat ze er dan vreemd van gaan opkijken.

Ik at tijdens één eetbui 3 dozen koekjes, een heel brood met beleg, 5 repen chocolade, een doos ontbijtgranen met een fles melk, een pot suikerrijke yoghurt van 500 gram, een klaargemaakte warme maaltijd enz… Echt te gek voor woorden.

Ondertussen had ik soms wel 5 eetbuien op één dag, telkens gevolgd door het braken. Ik verloor weer gewicht en was trots op mezelf. Al was dit maar voor korte duur, omdat ik na een tijdje veel last kreeg van lichamelijke klachten zoals duizeligheid, hoofdpijn, buikkrampen, vermoeidheid, extreme hartkloppingen, keelpijn en ook het glazuur van mijn tanden is aangetast door het veelvuldig braken.

Ik zocht hulp bij mijn huisarts door haar te vertellen dat ik eetbuien had en ging braken en dat ik me dik vond, maar haar woorden waren letterlijk “Je hebt geen ondergewicht en je ziet niet bleek dus er zal wel niks aan de hand zijn”. Serieus? En dat noemt zich dan een huisarts… Ik besloot om terug op regelmatige basis naar mijn diëtiste te gaan, want ze is altijd in mij blijven geloven en vertelde me steeds dat ik sterk was en dat alles weer goed zou komen. Ze is nog steeds de eerste persoon in mijn leven die al zo goed naar me heeft geluisterd en die me al zo goed geholpen heeft.

Later ben ik nog eens op de pro-ana site gaan kijken omdat ik er al een lange tijd niet meer was geweest, en tot mijn verbazing was dat ook de laatste keer toen ik zag dat de site vol berichten stond van meiden die amper 11 of 13 jaar oud waren. Er ‘knakte’ iets bij mij, want ik vond het zo triest van die jonge meiden en ik wou ze niet in een eetstoornis duwen door tips en advies te geven. Toen ben ik voorgoed van de pro-ana site weg gebleven.

48425739_707545866296021_2693172845118226432_n.jpg

Ik vermeed etentjes met vrienden, als ik uitging dronk ik een light frisdrank zonder calorieën in en ik sloot mezelf af van de buitenwereld. Ik had een account op Instagram waarbij ik meiden volgde (of andersom) die ook een eetstoornis hadden en vaak foto’s van hun maaltijd of hun lichaam postten. Ik vond het een hele inspiratie. Al was dit enorm slecht omdat je elkaar aanmoedigt om in die eetstoornis te blijven, maar ik voelde me goed in deze wereld van controle.

Elke hap, elk gevoel en elke ‘vooruitgang’ postte ook ik op Instagram. Het ging van een foto van mijn appel naar een foto van mijn eetbuivoedsel, naar een foto waarin ik soms ging braken in de bosjes, buiten in de vriezende kou omdat het toilet thuis bezet was.

Toen ik een etentje had met mijn familie en we ergens gingen wokken, waarbij ik te veel at en nadien ging braken waarna mijn broer dit gehoord had en luidop zei aan tafel van “Ieeew, ik heb net iemand horen kotsen bij de toiletten”, pas toen heb ik de klik kunnen maken in mijn hoofd dat ik zo’n leven niet meer wou. Ik heb me doodgeschaamd die avond.

Ik zat in een fase dat ik echt hulp wou voor mijn eetstoornis, en dat ik wou herstellen, want ik was echt ‘the queen of boulimia’ en ik was het beu om al mijn zakgeld te verspillen aan eten om nadien weer uit te braken, maar ook de lichamelijke klachten en het feit dat ik op deze manier niet klaar was om aan het echte leven te beginnen. Daarom wou ik ook al die pro-ana sites en mijn Instagram account uit mijn leven verbannen.

Omdat het steeds een eindje rijden was naar mijn diëtiste, besloot ik haar gewoon te mailen als ik hulp nodig had. Dit doe ik op de dag van vandaag nog steeds, omdat ze telkens begripvol naar me luistert en ze me elke keer terug gemotiveerd krijgt als ik een terugval heb. Ik had me in die periode ook aangemeld op de website van Proud2bme omdat ze interessante blogs schrijven die helpend waren of meer inzicht gaven op bepaalde situaties. Door in contact te komen met lotgenoten of hun forum voelde ik me begrepen en ook opgelucht als ik daar mijn verhaal of probleem kon neerschrijven. Proud2bme heeft me echt goed geholpen om de stap in de juiste richting te kunnen maken.

Ik kan op deze moment zeggen dat ik mijn eetstoornis op lichamelijk gebied goed onder controle heb. Ik heb nauwelijks nog extreme eetbuien, ik braak bijna niet meer en mezelf uithongeren doe ik ook niet meer. Ik heb energie nodig voor mijn werk en als ik de eetstoornis terug controle zou laten krijgen over mij, geraak ik alles weer kwijt. Daarom zal ik er alles aan doen om dit te voorkomen en te blijven vechten. Ik merk wel dat als ik mentaal weer even in een ‘dipje’ zit, dat de eetstoornis dan ook terug sterker aanwezig is.

Waar ik het wel nog ontzettend moeilijk mee heb is het psychische gedeelte. Ik heb nog steeds een heel laag zelfbeeld wat ervoor zorgt dat ik mezelf steeds negatieve oordelen geef als ik voor de spiegel sta. Ook als ik op straat loop ben ik mezelf continu aan het vergelijken met andere vrouwen of zie ik iemand lopen waarvan ik denk dat ik ook wel zo’n mooi lichaam wil hebben als die persoon.

Als ik ga shoppen voor kleding probeer ik mezelf nog steeds in een kleinere maat te wringen omdat ik niet tevreden ben over mijn huidige kledingmaat en ook tel ik nog steeds de calorieën die in mijn voedsel zitten, maar dat komt vooral omdat ik de hoeveelheden na al die jaren helemaal van buiten ken dus dit is puur uit gewoonte.

Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik ooit 100% hersteld geraak van mijn eetstoornis, maar ik probeer er wel het ‘beste’ van te maken door te genieten als ik uiteten ga, geen hapjes meer weigeren tijdens de feestdagen of een handje chips tijdens de film, een gezonde levensstijl te krijgen zodat ik minder last heb van lichamelijke klachten wat beter is voor mijn zelfbeeld en door te minderen met calorieën tellen.

Ik ben ervan overtuigd dat als ik aan de psychische aspecten ga werken, ik weer een heel eind naar boven kan klimmen op die ontzettend grote en hoge berg waar ik al een tijdje op vast zit.

Met een positieve ingesteldheid bereik je alles wat je wilt!

Liefs.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: