Wereld Suïcide Preventie Dag 2019

Hoi allemaal!

Zoals jullie uit de titel kunnen afleiden, is het vandaag ‘Wereld Suïcide Preventie Dag’ en daarom wil ik graag iedereen die vecht tegen deze donkere gedachten veel sterkte toewensen op dagen dat het even wat minder gaat!

EEN DIKKE KNUFFEL VOOR IEDEREEN DIE HET NODIG HEEFT!

Omdat ik zelf in het verleden twee zelfmoordpogingen heb ondernomen, en soms ook nog deze gedachten heb, vind ik het fijn dat er een internationale dag aan besteed word. Helaas blijft de taboe rond dit onderwerp sterk aanwezig waardoor mensen vaak geen hulp durven zoeken… Erg jammer vind ik dit!

Ik herinner me nog steeds mijn eerste zelfmoordpoging en nee, ik ben hier niet trots op maar dit moet bespreekbaar zijn. Ik was 18 jaar en was opgenomen in het Psychiatrisch Ziekenhuis in Duffel. Nadat iemand ontdekt had dat ik een overdosis had genomen is er iemand van de begeleiding met mij naar de spoedafdeling van het ziekenhuis gegaan. Nadat ik een fles ‘actieve kool’ (lees: zwart water met zandkorrels dat enorm vies is) moest leegdrinken en een nachtje aan de monitoren moest blijven hangen mocht ik terug naar de afdeling. Ik werd opgehaald door de begeleiding, in een rolstoel, alsof ik niet meer kon lopen. Dit vond ik best overdreven.

Om het verhaal helemaal af te maken, werd er nadien eigenlijk geen aandacht meer geschonken aan mijn gevoel bij heel deze situatie. Ik voelde me aan mijn lot overgelaten om eerlijk te zijn. Gelukkig ben ik hier allemaal goed doorgekomen en ben ik na een lange behandeling voor mijn persoonlijkheidsstoornis weer op het rechte pad geraakt.

Welke hulp je ook hebt, het is jou eigen wilskracht die je vooruit helpt!

STAY STRONG ❤️

Wanneer kap jij ermee?

Hi everyone!

Met veel enthousiasme wil ik jullie meedelen dat ik ontzettend blij ben met mijn nieuw boek!

img_20190906_0946056805345581058318017.jpg

Zoals je op de foto kan zien, is het een DENK- EN DOEBOEK voor mensen met een eetstoornis. De titel ‘Wanneer kap jij ermee?’ zet me dan ook al meteen aan het denken. Ik heb namelijk tegen mezelf al duizenden keren gezegd van ‘Nu ben ik klaar met die verdomde eetstoornis!’ maar de controle die de eetstoornis mij geeft zorgt ervoor dat ik telkens een terugval krijg. IK BEN HET ZAT!

Daarom hoop ik, lieve lezers, dat dit boek mij kan helpen om eindelijk vaarwel te kunnen zeggen tegen mijn eetstoornis…

In dit boek staan verhalen van ‘lotgenoten’ die hun eetstoornis overwonnen hebben. Er staan ook veel spreuken, gedichten, vragen en opdrachten in voor jezelf die jou in de toekomst kunnen helpen onder andere:

*Waarom vluchten in een eetstoornis?

*Hoe leer je negatieve gedachten de baas te zijn?

*Hoe leer je oude overtuigingen los te laten?

*Hoe krijg je meer zelfvertrouwen?

*Hoe zet je schaamte om in trots?

Enzovoort, enzovoort…

Persoonlijk denk ik dat dit boek mij weer een enorme stap vooruit gaat helpen in het verslaan van mijn eetstoornis. Ik hou jullie hier in de toekomst zeker van op de hoogte 🙂

STERKE MENSEN GEVEN NIET OP!

Liefs

x

 

 

 

 

 

 

Burn-out

Lieve allemaal,

afgelopen weken ging het niet zo goed met mij. Ik kon niet meer slapen, had gebrek aan energie, last van hartkloppingen, hoofdpijn, kon me nergens meer op concentreren en was continu chagrijnig. Ik ging met een lijstje vol klachten naar de huisarts, en kreeg te horen dat ik te maken heb met een soort burn-out. In deze blog vertel ik jullie over hoe dit ontstaan is, wat ik er aan gedaan heb en wat ik er in de toekomst aan zal doen om dit ‘monster’ te verslaan!

Welke factoren speelden een rol in het krijgen van mijn burn-out?

  • Perfectionisme: Omdat ik perfectionistisch ben, wil ik alles TE goed doen. Hierdoor verbruik ik het dubbele aan energie wat ervoor zorgt dat ik na mijn werk steeds uitgeput naar huis rijd. 
  • Huishouden: Eens ik dan thuis ben, begint al mijn werk gewoon opnieuw. Ik moet zorgen dat er ’s avonds eten op tafel staat, dat de was en de strijk gedaan is, dat er gepoetst word enz… En ja, ieder persoon moet zijn/haar huishouden doen maar voor iemand met psychische problemen vraagt dat meer energie. 
  • Gezin: Aangezien ik een gezin heb, waarvan een plusdochter met co-ouderschap, vraagt dit ook nog eens extra werk waardoor mijn laatste hoopje energie uiteindelijk helemaal op geraakt. Een kind opvoeden mag je niet onderschatten. Het is heel fijn om mijn plusdochter in huis te hebben en we zijn echt twee handen op één buik, al kijkt ze TE hard naar me op. Ze lijkt wel een ‘copy’ van mezelf, want overal waar ik ben vind je ze ook. Het voelt als een pleister die je niet meer van je arm krijgt en die blijft kleven. ‘Je raakt er niet van af’ om het cynisch te verwoorden. Het verstikt me, waardoor ik soms bang ben dat ik geen lucht meer krijg. Het beetje aan tijd dat er dan uiteindelijk nog over blijft, spendeer ik dan aan anderen waardoor ik voor mezelf geen tijd meer maak. Kortom: Mijn ‘me-time’ die heel belangrijk voor me is, valt ook nog eens weg. 
  • Slaappatroon: Mijn hoofd is overdag zo actief geweest dat ik ’s nachts nog steeds geen rust kan vinden en alleen maar kan piekeren. Hierdoor heb ik een gebrek aan slaap en dit zorgt ervoor dat ik minder energie heb en altijd moe ben. Ook word ik soms erg futloos en chagrijnig hierdoor. Het verbetert mijn stemming alleszins niet.

Wat heb ik de afgelopen weken gedaan aan mijn burn-out?

De huisarts schreef me twee weken thuis van het werk, met de bedoeling om weer helemaal tot rust te kunnen komen. Ik moest tijdens deze twee weken activiteiten doen die ik leuk vind of waar ik rustig van zou worden. 

Omdat ik veel piekerde en hierdoor te weinig slaap had, schreef de huisarts Alprazolam voor. Dit is medicatie die gebruikt word bij angsten maar die ook het piekeren verminderd waardoor je rustiger word in je hoofd. Aangezien ik twee keer per dag een redelijk hoge dosis moest innemen, werd ik hier heel suf van. Het enige wat ik nog kon doen was overdag op de bank liggen en in slaap vallen door de sufheid. 

Dit gaf me een gefrustreerd gevoel, omdat ik door de sufheid geen activiteiten kon uitvoeren. Ik kreeg continu huilbuien uit vermoeidheid en ik had het idee dat ik me niet beter zou gaan voelen door de medicatie. Daarom besloot ik na de eerste week om de medicatie alleen ’s avonds in te nemen zodat ik wel beter kon slapen maar de volgende dag minder suf zou zijn. 

Ik moet eerlijk toegeven dat ik er nog steeds een beetje suf van was, maar het lukte me af en toe wel om overdag korte activiteiten te doen. Helaas had ik nog steeds een groot gebrek aan energie, want toen ik met mijn man even de stad in ging, was ik zo moe dat we naar huis moesten zodat ik terug op bed kon gaan liggen om wat bij te slapen. Ik voel me nog steeds enorm gefrustreerd dat ik bijna niks kan doen door de vermoeidheid.

Hoe ga ik aan mijn burn-out werken in de toekomst?

  • Ik ga terug werken om mijn dagelijkse routine te hebben. 
  • Ik ga hulp toelaten van mijn partner.
  • Ik ga meer tijd voor mezelf inplannen om leuke activiteiten te doen.
  • Ik ga meer bewegen om me terug lekker in mijn vel te voelen. 
  • Ik ga een gezonde levensstijl aanhouden om meer energie te krijgen.
  • Ik ga zorgen voor een betere nachtrust door te minderen met cafeïne gebruik, niet te roken voor vlak voor het slapengaan, geen smartphone of tablet meer te gebruiken voor het slapengaan en op een vast tijdstip naar bed te gaan. 

Ze zeggen steeds dat ‘alle beetjes’ helpen dus ik ben ervan overtuigd dat ik me na enkele weken al een stuk beter ga voelen, al zal ik wel veel tijd nodig hebben om mezelf terug helemaal in orde te krijgen zoals vóór de burn-out. Alle tips zijn welkom!

Liefs,

Lisa

68283975_1842536379182707_2367585784023744512_n.jpg

I’d like to say I’m ok but I’m not.

 

 

 

Lekker bakken!

Omdat het de laatste tijd niet zo goed gaat met mij, probeer ik opzoek te gaan naar dingen die ik leuk vind zodat ik terug wat kan genieten. Daarom heb ik gisteren deze heerlijke speculaascake gebakken!

Om eerlijk te zijn, ik vond de cake echt lekker. Jammer genoeg ben ik de laatste weken terug aan het ‘rommelen’ met mijn eten:

*Ik eet soms te veel uit emoties

*Ik eet bewust veel te weinig om terug af te vallen

*Ik volg mijn eetlijst niet meer

*Elke hap in mijn mond is er één te veel

*Mijn zelfbeeld is zo negatief dat je het geen zelfbeeld meer kan noemen.

*Al mijn gebrek aan motivatie om te herstellen is helemaal weg.

Het is echt verdomd moeilijk om de draad weer op te pikken. Zolang er geen motivatie is, gebeurd er ook niks. Ik voel me ontzettend stom dat ik WEER heb gefaald waardoor mijn hoop om ooit hersteld te geraken gewoon helemaal weg is.

Ik vind het dan ook absoluut niet fijn dat ik dit moet delen met jullie maar op mijn blog staat nu eenmaal 200% de waarheid en ik zou mezelf niet zijn moest ik hierover liegen.

Het spijt me aan iedereen die ik weer moet teleurstellen.

Ik hoop dat ik snel weer de kracht en motivatie heb om mezelf te herpakken.

Liefs

X

Staren en staren…

Lieve lezers,

graag wil ik het even hebben over mijn littekens. Mijn littekens die ik mezelf bezorgd heb door de automutilatie…

Onlangs was ik met mijn man op vakantie, een kleine citytrip naar Monschau, in Duitsland. Door de extreme weersomstandigheden (lees:hittegolf) liepen de temperaturen op tot zo’n 40°C en was het echt bakken in de zon.

Omdat ik littekens heb op mijn armen, buik en bovenbenen door mezelf te verwonden in het verleden, sta ik nooit te springen om korte en frisse kledij aan te trekken uit schaamtegevoel.

Toch vind ik dat ik dat gevoel opzij mag zetten en gewoon mag aantrekken wat ik zelf wil, want tenslotte is het voor mij ook heel warm en hoef ik niet de hele dag te puffen in een trui met lange mouwen en een lange broek zodat je er niks van ziet.

Tijdens onze citytrip droeg ik dan ook een korte jeansshort met een leuke blouse. Enige tijd later toen mijn man en ik iets waren gaan drinken op een terrasje, betaalden we de rekening zodat we verder konden gaan met onze mooie wandeling.

Toen ik recht stond van mijn stoel om te vertrekken, zag ik dat de vrouw die achter ons zat, de littekens op mijn benen in de gaten had waarop ze ernaar begon te staren tot ik uit haar gezichtsveld was.

Ik krijg regelmatig te maken met mensen die ernaar staren, maar je hebt staren en blijven staren. Toen ik enkele jaren geleden gewoon open en bloot met mijn littekens over straat liep zag ik vaak mensen staren waarna ze meteen weer weg keken. Helaas waren er ook mensen die bleven doorstaren waarna ik me erg ongemakkelijk en onzeker begon te voelen.

Op zo’n momenten dacht ik bij mezelf: “Had ik maar lange mouwen aangedaan, dan kon niemand ernaar kijken en was die onzekerheid er ook niet…”

Afgelopen jaren heb ik mijn littekens echt moeten leren accepteren, want anders voelde ik me nu nog steeds een bang vogeltje in een kooi vol onzekerheid en dat zou ik niet kunnen volhouden op lange termijn.

Ik heb geaccepteerd dat ik littekens heb, het zijn mijn ‘battlescars’ die aantonen dat ik het gevecht met mezelf steeds opnieuw overwonnen heb en daar ben ik trots op.

Ik hoef niks te verbergen om te voorkomen dat ik word aangestaard, want dan ben ik mezelf niet meer en ik MAG mezelf zijn, ik MOET mezelf zijn.

Soms voel ik me wel nog wat onzeker als mensen staren maar dat is heel miniem geworden, en bij die starende vrouw op het terras voelde ik me erg zelfzeker en schaamteloos omdat de littekens nu eenmaal een stukje van mezelf zijn dus het hoort bij mij. Dit ben ik gewoon. Ik wil niet meer over elk litteken een tattoeage laten zetten zodat ze minder opvallen.

Dus aan iedereen die worstelt met deze onzekerheid: WEES GEWOON JEZELF!

Liefs,

X

Een brief van mijn man.

Lieve schat,

vanaf de eerste moment dat ik je leerde kennen ben je zeer open geweest tegen mij, over alles wat jij in je jonge leven allemaal al had meegemaakt. Ik heb zelf al een leven achter de rug met veel ups en downs, maar wat jij te vertellen had, overtrof alle verbeelding. Uren en uren heb jij gepraat en heb ik aandachtig geluisterd. Soms met open mond van verbazing of blikken van ongeloof. Het was voor jou niet makkelijk om hierover te praten maar toch deed je het. Mede daardoor had je nog regelmatig angstdromen, paniekaanvallen en huilbuien. Waarschijnlijk kwam dit door erover te praten en alles weer op te rakelen. Maar die zijn gelukkig zo goed als verdwenen.

Nu rest je enkel nog de onzekerheid over jezelf. Maar daar werk je aan. Dit is misschien wel de allermoeilijkste uitdaging uit je hele verleden en toekomst. Deze inspanning heeft misschien ook wel de grootste invloed op jou persoonlijk maar ook op onze relatie. Deze uitdaging zal je eveneens met de grootste onderscheiding voltooien.

Na het hele verhaal voelde ik me nog steeds enorm aangetrokken tot jou. Ik wist toen amper waar ik aan begon. Maar de wederzijdse aantrekkingskracht was zo groot dat ik besloot om een relatie met jou toch een kans te geven.

Al snel gingen we samenwonen. Eerst door omstandigheden bij familie/ vrienden, en daarna ons eigen stekje, waar we tot op heden nog steeds gezellig samenwonen.

Vrij snel kreeg mijn hart al de nodige kriebels om je ten huwelijk te vragen. En daar werd vrij intens ook werk van gemaakt. Het huwelijksaanzoek volgde snel en we verloofden ons.

We zijn nu bijna anderhalf jaar samen. Nog steeds ben ik stapelgek op jou. Jij bent de vrouw van mijn leven. Je maakt mijn dochter en mij nog iedere dag heel gelukkig. Ondertussen zijn we 3 maanden gelukkig getrouwd. Nog geen seconde heb ik spijt dat alles zo snel is gegaan. Ik kan me geen betere vrouw en moeder voorstellen. Ondanks dat je soms moeilijke momenten hebt weet je deze rol elke dag weer schitterend te vervullen. Ik ben terecht trots dat jij mijn vrouw bent.

De laatste weken waren verschrikkelijk zwaar voor jou. Iedere dag was anders. De ene dag ben je vrolijk en ontspannen, de andere dag ben je afwezig, ingetogen en afstandelijk.

Maar ik ben er, elke keer als je me nodig hebt. Ik ben er wanneer je nood hebt aan een babbel, ik ben er wanneer je verdrietig bent om je te troosten. Ik zal er altijd voor je zijn, ook in de toekomst, iedere keer weer. Ook al heeft dit voor mezelf soms een grotere invloed dan ik besef of wil toegeven. En wanneer ik zelf dan nood heb aan een schouder om te huilen of een babbel, ben jij er voor mij. Dat is wat onze relatie zo sterk maakt. Wij kunnen praten met elkaar, maar ook luisteren naar elkaar. Wij zijn er altijd voor elkaar.

Ik weet dat ons samenleven niet altijd even simpel zal zijn. Het is een avontuur met ups en downs. We gaan onverwachts afspraken moeten afzeggen, we gaan mensen ongewild teleurstellen. Maar uiteindelijk komt het iedere keer weer goed.

En zij die om jou/ ons geven, gaan dit begrijpen en ook aanvaarden. Jij/ wij staan er niet alleen voor. Er zijn altijd mensen die ons blijven helpen en steunen. Dat zijn de mensen die ons oprecht graag zien. Deze mensen ben ik ook enorm dankbaar!

Lieve schat, vergeet niet, vechten doe je nooit alleen.

Ik hou van jou

❤️ ❤️ ❤️

Psychische problemen op de werkvloer

Toen ik vorig jaar met volle moed een stabiel leven aan het opbouwen was en ging samenwonen met mijn man, moest ik natuurlijk gaan werken om alles financieel in stand te houden.

Toen ik enkele jaren voordien afstudeerde als zorgkundige, begon ik met volle moed te solliciteren. Alleen liep dat niet zo vlot dan dat ik in gedachten had. Ik werd steeds met mijn rug tegen de muur geduwd, want ik kreeg ofwel geen reactie, ofwel had ik te weinig ervaring omdat ik net van de schoolbanken kwam. Kortom, ik kreeg nergens de kans om ervaring op te doen en te bewijzen wat ik allemaal in mijn mars had.

Dit was telkens een enorme teleurstelling voor mij waardoor ik de moed opgaf. Tot ik samen met mijn man een appartementje ging huren en ik dringend een inkomen nodig had.

Enkele dagen later ben ik het eerste en beste poetsbureau binnen gestapt om te gaan solliciteren, want daar zoeken ze altijd wel nieuwe werknemers dus waagde ik mijn kans. Een week later kreeg ik al een contract en mocht ik starten!

Ik begon vol enthousiasme aan mijn job, want ik wist dat ik nu een goed inkomen zou hebben en me geen zorgen meer moest maken over financiële aspecten. Ik dacht eraan om mijn job als poetsvrouw/huishoudhulp tijdelijk te doen tot ik alsnog in de zorgsector terecht kon.

Ondertussen waren we al drie maanden verder en kreeg ik mijn vast contract op het poetsbureau. Met veel plezier nam ik dit aan. Ik vond het ergens wel jammer dat ik nog steeds niet in de zorg werkte, maar ik begon mijn huidige job zo leuk te vinden dat het me nog weinig kon schelen. Wat voor job je ook doet, het is belangrijk dat je het leuk vind!

Elke dag opnieuw ging ik met plezier werken en kwam ik weer een stap dichter bij een stabiel leven. Tot ik op een bepaald moment een inzinking kreeg omdat mijn leven plots zo goed ging en zo positief was…

Ik kreeg weer last van hevige paniekaanvallen en had de ene inzinking na de andere. Dit was absoluut niet prettig. Een paniekaanval of huilbuien zuigen alle energie die ik in mijn lichaam heb, gewoon weg waardoor ik leeg geraak.

Vaak had ik ’s avonds een paniekaanval waardoor ik ontzettend uitgeput was. Als ik geluk had viel ik na mijn aanval meteen in slaap omdat ik er zo moe van werd, maar als ik pech had lag ik soms heel de nacht wakker omdat ik te veel last had van lichamelijke klachten. Leuk is anders…

Omdat ik een fysieke job heb die standaard al veel energie van me vraagt, heb ik me tijdens mijn eerste jaar op de werkvloer vaak ziek moeten melden. Het gebeurde dat ik wel degelijk ziek was omwille van een griepje of iets anders, maar vaak kwam het door de hevige paniekaanvallen die ik de vorige dag had waardoor ik te veel last had van lichamelijke klachten. Deze klachten waren erg vervelend en het enige wat ik dan kon doen was voldoende uitrusten.

Op een bepaald moment werd ik op het matje geroepen door de hoofdverantwoordelijke bij ons op kantoor, omdat ik te vaak afwezig was. Ze vroeg me of alles wel goed ging en of er misschien iets aan de hand was, maar hier ben ik nooit op ingegaan. Ik had te veel oordelen naar mezelf toe, dat als ik zou vertellen over mijn psychische problemen dat ik misschien ontslagen zou worden, of dat ik niet serieus zou genomen worden. Allemaal omwille van het grote taboe dat jammer genoeg nog steeds rond psychische problemen hangt…

Op lange termijn ben ik mezelf moed beginnen inpraten, omdat ik mij gewoon niet bij elke mindere dag zomaar ziek kan melden. Dit is niet fijn voor mijn klanten omdat ze elke week opnieuw op mij rekenen. Ik sta niet elke dag even vrolijk op of met evenveel zin als anders omwille van mijn psychische problemen, maar ik moet op zo’n moment echt even doorbijten ook al gaat het even niet. Ik wil mijn klanten niet in de steek laten, al moet ik eerlijk toegeven dat als ik ’s morgens opsta, ik soms echt moet vechten tegen mijn negatieve gedachten en liever een dagje rust zou inplannen in plaats van huilend achter het stuur van mijn auto te kruipen in de hoop dat mijn werkdag snel voorbij is en weer naar huis kan.

Door het grote taboe dat zich nog steeds een weg door de maatschappij maakt, durf ik niet open en eerlijk te zijn tegen mijn werkgever over mijn psychische problemen. Het is nog steeds veel makkelijker om iemand daarop te beoordelen in plaats van oprecht te luisteren en eventueel samen te zoeken naar een oplossing…Toch?

Momenteel heb ik het mentaal echt heel zwaar en probeer ik er alles aan te doen om weer even tot rust te komen, zodat ik me snel beter voel en terug 100% de energie heb om aan het werk te gaan!

Liefs…

Brunch @home

Lieve lezers,

vandaag vond ik dat het tijd was om mezelf eens uit te dagen, of beter gezegd, mijn eetstoornis uit te dagen…

Aangezien we een hele week ontzettend mooi weer hebben gehad en hier echt van hebben genoten, wou ik ons weekend afsluiten met iets speciaals. Daarom had ik voor mezelf en mijn man een heerlijke brunch voorbereid!

Normaal hou ik me strikt aan mijn eetlijst omdat ik me hierdoor het meest comfortabel voel, maar dat wil niet zeggen dat ik af en toe eens niet mag genieten van zoiets als deze brunch. Als ik mezelf zoiets blijf ontzeggen dan verdwijnt de zin ook niet, en krijg ik later op de week toch weer een eetbui met de nodige gevolgen en dat wil ik vermijden. Ken jezelf!

Ook het mooie en warme weer zorgt ervoor dat ik soms eens zin krijg in een fris ijsje. Dus wat is er mis met een lekkere pot Ben&Jerry ijs op zo’n dagen als deze? Moet ik mezelf dan steeds alles blijven ontzeggen omdat er te veel suiker in zit of ongezond is? Neen!

Natuurlijk hoef ik nu niet te gaan overdijven want dan val ik snel terug in mijn oud en slecht eetpatroon, maar een dagje genieten kan echt wel vind ik, mits ik dan de volgende dag weer even mijn eetlijst aanhoud om terug wat regelmaat te krijgen wat gezonde voeding betreft.

Mijn herstel gaat nog steeds met ‘ups and downs’ wat heel normaal is, maar als ik dan oprecht kan zeggen dat ik genoten heb van een zelfgemaakte brunch, vind ik dat toch weer een stap in de goede richting en dat kan niemand mij nog afnemen!

Dus ja… Ik heb ervan genoten!

*Wees lief voor jezelf en je lichaam*

Verloren

Verloren in pijn,

zal ik ooit gelukkig zijn?

Verloren in verdriet,

mijn masker maakt dat niemand het ziet.

Verloren in mezelf,

en toen was er leegte…

Ik voel me niet lekker vandaag. Er zijn meer negatieve gedachten dan positieve wat me erg onzeker en wanhopig maakt. Ik weet niet wat ik eraan kan doen, maar ik begin alvast met deze gevoelens te accepteren en het mij te laten overkomen. Het is normaal dat het niet elke dag even goed gaat, maar het is niet echt prettig. Ik zal blijven vechten tegen mijn gedachten aan de dood, want ik wil leven.

Liefs x

Eetstoornis herstel

Hallo lieve lezers!

Onlangs schreef ik een stukje neer over het feit dat ik een enorme terugval had in mijn eetstoornis. Ik vond het absoluut niet fijn om dit met jullie te delen, omdat ik me echt gefaald voelde. Ik was ontzettend teleurgesteld in mezelf.

Ondertussen zijn we al bijna drie weken verder en ik kan zeggen dat mijn herstel dit keer echt heel goed gaat!

*Ik eet nu drie hoofdmaaltijden per dag en s’avonds nog een tussendoortje. Dit schrijf ik allemaal op in een ‘eetdagboek’ zodat ik kan overlopen of ik voeldoende gegeten heb en of er genoeg variatie in mijn maaltijden zit.

*Ik sport drie keer per week, niet met de bedoeling om af te vallen maar wel om mij beter in mijn vel te voelen en mijn stemming te verbeteren.

*Ik maak elke week (op zondag) een zelfevaluatie over mijn herstel zodat ik mijn werkpunten en ook positieve veranderingen kan bijhouden.

Zijn er al veranderingen met mijn lichaam en geest?

Ja, absoluut ja!

*Ik heb meer ernergie door voldoende en regelmatig te eten.

*Ik slaap al iets beter (nog niet zoals het moet maar geef het wat tijd).

*Mijn gewicht blijft stabiel waardoor ik extra gemotiveerd ben om vol te houden.

*Ik weet dat ik niet zal aankomen van een stuk taart of een andere lekkernij.

*Ik probeer mezelf niet meer in een kleinere kledingmaat te proppen en koop nu gewoon kledij die mij goed past. Als ik mij tijdens het weekend mooi aankleed, verbeterd dat automatisch mijn negatief zelfbeeld.

*Bij een kleine terugval (lees: eetbui en braken) ben ik niet kwaad meer op mezelf en herpak ik mij dezelfde dag nog door verder te gaan met mijn hoofdmaaltijden en niks over te slaan.

*Ik kan genieten van uiteten gaan, een menu nemen dat ik dan ook echt lekker vind (zoals frietjes + ijsdessert), en voordien niet compenseren door een maaltijd over te slaan.

*Een reep chocolade kan geen kwaad, maar ik probeer ook zelfgemaakte en gezonde snacks uit!

*Ik heb minder en minder behoefte om te willen afvallen!

Moest er iemand nog goede tips hebben die mij nog verder opweg kunnen helpen.. Graag!

*Love yourself*