Staren en staren…

Lieve lezers,

graag wil ik het even hebben over mijn littekens. Mijn littekens die ik mezelf bezorgd heb door de automutilatie…

Onlangs was ik met mijn man op vakantie, een kleine citytrip naar Monschau, in Duitsland. Door de extreme weersomstandigheden (lees:hittegolf) liepen de temperaturen op tot zo’n 40°C en was het echt bakken in de zon.

Omdat ik littekens heb op mijn armen, buik en bovenbenen door mezelf te verwonden in het verleden, sta ik nooit te springen om korte en frisse kledij aan te trekken uit schaamtegevoel.

Toch vind ik dat ik dat gevoel opzij mag zetten en gewoon mag aantrekken wat ik zelf wil, want tenslotte is het voor mij ook heel warm en hoef ik niet de hele dag te puffen in een trui met lange mouwen en een lange broek zodat je er niks van ziet.

Tijdens onze citytrip droeg ik dan ook een korte jeansshort met een leuke blouse. Enige tijd later toen mijn man en ik iets waren gaan drinken op een terrasje, betaalden we de rekening zodat we verder konden gaan met onze mooie wandeling.

Toen ik recht stond van mijn stoel om te vertrekken, zag ik dat de vrouw die achter ons zat, de littekens op mijn benen in de gaten had waarop ze ernaar begon te staren tot ik uit haar gezichtsveld was.

Ik krijg regelmatig te maken met mensen die ernaar staren, maar je hebt staren en blijven staren. Toen ik enkele jaren geleden gewoon open en bloot met mijn littekens over straat liep zag ik vaak mensen staren waarna ze meteen weer weg keken. Helaas waren er ook mensen die bleven doorstaren waarna ik me erg ongemakkelijk en onzeker begon te voelen.

Op zo’n momenten dacht ik bij mezelf: “Had ik maar lange mouwen aangedaan, dan kon niemand ernaar kijken en was die onzekerheid er ook niet…”

Afgelopen jaren heb ik mijn littekens echt moeten leren accepteren, want anders voelde ik me nu nog steeds een bang vogeltje in een kooi vol onzekerheid en dat zou ik niet kunnen volhouden op lange termijn.

Ik heb geaccepteerd dat ik littekens heb, het zijn mijn ‘battlescars’ die aantonen dat ik het gevecht met mezelf steeds opnieuw overwonnen heb en daar ben ik trots op.

Ik hoef niks te verbergen om te voorkomen dat ik word aangestaard, want dan ben ik mezelf niet meer en ik MAG mezelf zijn, ik MOET mezelf zijn.

Soms voel ik me wel nog wat onzeker als mensen staren maar dat is heel miniem geworden, en bij die starende vrouw op het terras voelde ik me erg zelfzeker en schaamteloos omdat de littekens nu eenmaal een stukje van mezelf zijn dus het hoort bij mij. Dit ben ik gewoon. Ik wil niet meer over elk litteken een tattoeage laten zetten zodat ze minder opvallen.

Dus aan iedereen die worstelt met deze onzekerheid: WEES GEWOON JEZELF!

Liefs,

X

One Comment on “Staren en staren…

  1. Ieder litteken heeft zijn verhaal en herinneringen. Ieder mens draagt littekens, zichtbaar en onzichtbaar. Ik heb daar nooit een probleem in gezien. Anderen staren uit onwetendheid. Je hoeft je nergens voor te schamen. Ze horen bij jou. Het is een deel van jezelf. Wees er op 1 of andere manier trots op. Je man xxx

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: