Psychische problemen op de werkvloer

Toen ik vorig jaar met volle moed een stabiel leven aan het opbouwen was en ging samenwonen met mijn man, moest ik natuurlijk gaan werken om alles financieel in stand te houden.

Toen ik enkele jaren voordien afstudeerde als zorgkundige, begon ik met volle moed te solliciteren. Alleen liep dat niet zo vlot dan dat ik in gedachten had. Ik werd steeds met mijn rug tegen de muur geduwd, want ik kreeg ofwel geen reactie, ofwel had ik te weinig ervaring omdat ik net van de schoolbanken kwam. Kortom, ik kreeg nergens de kans om ervaring op te doen en te bewijzen wat ik allemaal in mijn mars had.

Dit was telkens een enorme teleurstelling voor mij waardoor ik de moed opgaf. Tot ik samen met mijn man een appartementje ging huren en ik dringend een inkomen nodig had.

Enkele dagen later ben ik het eerste en beste poetsbureau binnen gestapt om te gaan solliciteren, want daar zoeken ze altijd wel nieuwe werknemers dus waagde ik mijn kans. Een week later kreeg ik al een contract en mocht ik starten!

Ik begon vol enthousiasme aan mijn job, want ik wist dat ik nu een goed inkomen zou hebben en me geen zorgen meer moest maken over financiële aspecten. Ik dacht eraan om mijn job als poetsvrouw/huishoudhulp tijdelijk te doen tot ik alsnog in de zorgsector terecht kon.

Ondertussen waren we al drie maanden verder en kreeg ik mijn vast contract op het poetsbureau. Met veel plezier nam ik dit aan. Ik vond het ergens wel jammer dat ik nog steeds niet in de zorg werkte, maar ik begon mijn huidige job zo leuk te vinden dat het me nog weinig kon schelen. Wat voor job je ook doet, het is belangrijk dat je het leuk vind!

Elke dag opnieuw ging ik met plezier werken en kwam ik weer een stap dichter bij een stabiel leven. Tot ik op een bepaald moment een inzinking kreeg omdat mijn leven plots zo goed ging en zo positief was…

Ik kreeg weer last van hevige paniekaanvallen en had de ene inzinking na de andere. Dit was absoluut niet prettig. Een paniekaanval of huilbuien zuigen alle energie die ik in mijn lichaam heb, gewoon weg waardoor ik leeg geraak.

Vaak had ik ’s avonds een paniekaanval waardoor ik ontzettend uitgeput was. Als ik geluk had viel ik na mijn aanval meteen in slaap omdat ik er zo moe van werd, maar als ik pech had lag ik soms heel de nacht wakker omdat ik te veel last had van lichamelijke klachten. Leuk is anders…

Omdat ik een fysieke job heb die standaard al veel energie van me vraagt, heb ik me tijdens mijn eerste jaar op de werkvloer vaak ziek moeten melden. Het gebeurde dat ik wel degelijk ziek was omwille van een griepje of iets anders, maar vaak kwam het door de hevige paniekaanvallen die ik de vorige dag had waardoor ik te veel last had van lichamelijke klachten. Deze klachten waren erg vervelend en het enige wat ik dan kon doen was voldoende uitrusten.

Op een bepaald moment werd ik op het matje geroepen door de hoofdverantwoordelijke bij ons op kantoor, omdat ik te vaak afwezig was. Ze vroeg me of alles wel goed ging en of er misschien iets aan de hand was, maar hier ben ik nooit op ingegaan. Ik had te veel oordelen naar mezelf toe, dat als ik zou vertellen over mijn psychische problemen dat ik misschien ontslagen zou worden, of dat ik niet serieus zou genomen worden. Allemaal omwille van het grote taboe dat jammer genoeg nog steeds rond psychische problemen hangt…

Op lange termijn ben ik mezelf moed beginnen inpraten, omdat ik mij gewoon niet bij elke mindere dag zomaar ziek kan melden. Dit is niet fijn voor mijn klanten omdat ze elke week opnieuw op mij rekenen. Ik sta niet elke dag even vrolijk op of met evenveel zin als anders omwille van mijn psychische problemen, maar ik moet op zo’n moment echt even doorbijten ook al gaat het even niet. Ik wil mijn klanten niet in de steek laten, al moet ik eerlijk toegeven dat als ik ’s morgens opsta, ik soms echt moet vechten tegen mijn negatieve gedachten en liever een dagje rust zou inplannen in plaats van huilend achter het stuur van mijn auto te kruipen in de hoop dat mijn werkdag snel voorbij is en weer naar huis kan.

Door het grote taboe dat zich nog steeds een weg door de maatschappij maakt, durf ik niet open en eerlijk te zijn tegen mijn werkgever over mijn psychische problemen. Het is nog steeds veel makkelijker om iemand daarop te beoordelen in plaats van oprecht te luisteren en eventueel samen te zoeken naar een oplossing…Toch?

Momenteel heb ik het mentaal echt heel zwaar en probeer ik er alles aan te doen om weer even tot rust te komen, zodat ik me snel beter voel en terug 100% de energie heb om aan het werk te gaan!

Liefs…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: