‘Gek’ in de psychiatrie…

 

Toen ik op mijn 18 jaar vrijwillig in opname ging in het Psychiatrisch ziekenhuis in Duffel, speelden er heel wat vragen rond in mijn hoofd.

Wat is een Psychiatrie? Wat ga ik hier allemaal moeten doen? Hoe gaan mijn dagen eruit zien? Krijg ik een eigen kamer? Op welke manier zal ik hier geholpen worden? Lopen hier echt gekke en gestoorde mensen rond? Ben ik dan wel veilig hier? Ben ik ook gek? Ben ik een gestoorde freak? Enz…

Ik moet heel eerlijk toegeven, in de periode dat ik mentaal nog gezond was, heb ik veel geoordeeld over mensen met psychische problemen. Dit kwam vooral omdat mensen uit mijn omgeving vaak te vertellen hadden dat mensen in de psychiatrie gestoord waren. Ik ging mee in deze oordelen, wat ik eigenlijk nooit had mogen doen omdat ik hier totaal geen kennis over had.

Toen ik mij voor het eerst liet opnemen in Duffel en mijn kamer kreeg toegewezen, was het tijd voor een rondleiding. Iemand van de begeleiding liep met me mee om de belangrijkste plaatsen te laten zien. Toen ze mij als laatste de leefruimte wou laten zien weet ik nog dat ik onderweg naar daar stiekem een beetje bang was naar de mensen die daar aanwezig zouden zijn. Puur vanwege de oordelen die ik in het verleden te horen kreeg.

Eenmaal aangekomen in de leefruimte, begon ik het uit te zweten van de spanningen die door mijn lichaam kropen. “Help, laat me hier niet alleen bij die kudde gestoorde mensen”, dacht ik. Tot mijn grootste verbazing werd ik super vriendelijk ontvangen door mijn medepatiënten. Ik zal nooit vergeten hoe lief en zorgzaam iedereen daar voor me was!

Dit was de moment dat plots al mijn vooroordelen verdwenen en ik tot het besef kwam dat mijn groepsgenoten ook maar gewone mensen waren zoals jij en ik, zoals iedereen eigenlijk. Het waren gewoon mensen die zich op het gebied van hun geestelijke gezondheid niet lekker voelden en die ook hulp zochten, net als ik.

Ik moet toegeven dat ik tijdens mijn opname daar echt een fijne tijd heb mogen beleven. Wat me opviel is dat iedereen elkaar steeds steun gaf in moeilijke periodes en dat we altijd op elkaar konden rekenen. Tijdens de therapieën had iedereen ook respect voor elkaars verhaal en werd er aandachtig geluisterd of zelfs tips gegeven aan elkaar. Er werd samen gehuild, samen geknuffeld, samen gelachen en iedereen hielp elkaar waar ze konden.

Op de momenten dat we onder begeleiding in het park mochten gaan wandelen, zag je veel omstaanders wel denken van “Oh jeetje, daar heb je die gekken weer uit het zottekot”… Dit vond ik in het begin echt niet fijn want ik begon mij hier onzeker door te voelen.

Tot op een bepaald moment tijdens mijn opname dat ik al die commentaren van mij heb leren afzetten, want ik zat hier omdat ik me niet lekker voelde en ik terug beter wou worden. Ik wou genezen, en werd trots op mezelf dat ik ooit die stap had gezet om mij te laten helpen.

Plots vond ik mezelf geen ‘gestoord mens’ meer, integendeel. Ik voelde me normaal, net zoals mijn medepatiënten ook normaal waren in mijn ogen. Ik vind het daarom ontzettend jammer dat er nog steeds een ‘taboe’ hangt over alles wat met Psychiatrie te maken heeft, want iedereen kan eens een harde  tegenslag hebben en hier terecht komen.

52557738_151910042393409_5358500837435899904_n.jpg

 

*Don’t judge my path if you didn’t walk my journey*

One Comment on “‘Gek’ in de psychiatrie…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: